Τὴν ὥρα ποὺ ἡ συγκυβέρνηση ἀγωνιᾶ γιὰ τὴν ἐξουσία ποὺ χάνει, καὶ ἡ ἀντιπολίτευση δίνει τὰ ρέστα της στὴν ἐξαπάτηση καὶ τὸν λαϊκισμό, μᾶς ἀρέσει ἢ δὲν μᾶς ἀρέσει μόνο τὸ Ποτάμι προσπαθεῖ νὰ συνδέσει τὴν πολιτικὴ μὲ ἕνα πιὸ οὐσιαστικὸ διάλογο.

Ἡ διάγνωση τοῦ ἑλληνικοῦ προβλήματος ἀπὸ τὸν Στέλιο Ράμφο, ἐξαιρουμένης τῆς σχετικῆς μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση ἐπιπόλαιης κριτικῆς, μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ γόνιμη. Ἔχω ἀσχοληθεῖ ἀλλοῦ καὶ δὲν θὰ ἐπεκταθῶ. Μιὰ παρατήρηση μόνο. Ἂν ἐπιτρέπεται νὰ μιλοῦμε γιὰ ἑλληνικὴ ‘παρακμή,’ πῶς θὰ προσδιορίζαμε τὴν ἔναρξή της;