Σήμερα βλέπετε πολιτικούς που μπορούν να ξεσηκώσουν με ένα σύνθημα;
Όχι. Και αυτοί που υπήρξαν, ήταν καραγκιόζηδες. Το λέγαμε από τότε και μας κοίταγαν με περίεργο μάτι. Ξέραμε ποιος ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν το μάθαμε τώρα. Αυτήν τη στιγμή το πρόβλημα δεν είναι ο όγκος του κρατικού μηχανισμού, αλλά ότι είναι κάθετα και οριζόντια διεφθαρμένος. Είμαι εξοργισμένος. Δεν με ενδιέφερε ποτέ το σύστημα των δύο κομμάτων, αλλά ο χώρος της Αριστεράς, που είναι όμως ένα μεγάλο μπουρδέλο. Είμαι θυμωμένος με τη συνεχή αντιφατικότητά της και την έλλειψη προτάσεων. Είναι συνυπεύθυνη για αυτό που συμβαίνει. Ποιος αμφιβάλλει ότι μια συντονισμένη Αριστερά με όραμα θα έπαιρνε «περίπατο» αυτές τις εκλογές;
Έχετε κοινά οράματα με τα παιδιά σας που ανήκουν σε μια άλλη γενιά;
Από την πρώτη στιγμή που τα αντίκρισα σε ένα «πιρέξ» έως σήμερα, μου έκαναν μεγάλο καλό ως καλλιτέχνη και ως άτομο. «Ταξιδεύω» συνεχώς και μεγαλώνω μαζί τους. Αυτό που θεωρώ καθήκον μου είναι να τα προφυλάξω από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και να τα βοηθήσω να ανακαλύψουν τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους. Και μένα αυτό με έσωσε, ότι έκανα αυτό που ήθελα.
Αν σήμερα ήσαστε συνομήλικος με τα παιδιά σας, θα κάνατε πιστεύετε παρέα ή το χάσμα γενεών είναι τεράστιο;
Κάνουμε παρέα. Με βρίζουν κιόλας για διάφορα πράγματα. Αλλά όταν είσαι έφηβος, τι άλλο μπορείς να κάνεις; Η δουλειά τους είναι να πηγαίνουν μπροστά και η δική μου πιθανόν να τους τραβάω λίγο πίσω. Να μη βιάζονται. Είναι ενδιαφέρων ο ρόλος του γονιού γιατί πολλές φορές λες πράγματα που δεν τα πιστεύεις για να κρατάς τα μπόσικα.
Στα 54 σας νιώθετε ότι υπάρχει ακόμα ο έφηβος μέσα σας που σας σηκώνει από τον καναπέ σας;
Πέρασα ένα μεγάλο διάστημα της ζωής μου σαν υπνοβάτης επειδή ακριβώς δεν γινόταν αυτό που ήθελα. Δεν θέλω να ξαναπέσω στο ίδιο λούκι. Και για να μην ξανασυμβεί κάτι τέτοιο, πρέπει να αισθάνεσαι σαν έφηβος. Είμαι σε μια τέτοια φάση. Ξαναβρήκα το χαμόγελό μου ως άνθρωπος. Ξαναβρήκα τον ύπνο μου, αλλά και τον βηματισμό μου σε αυτό που αγαπώ πιο πολύ στη ζωή, που είναι η τέχνη του κινηματογράφου.
_______
Από συνέντευξη στην Χρυσούλα Παπαϊωάννου, Το Ποντίκι, 26 Ιουλ. 2012.
