Σας πειράζει που η μεγάλη αναγνωρισιμότητα ήρθε ξαφνικά με μία διαφήμιση, ενώ έχετε γράψει πολλά χιλιόμετρα στον χώρο του σινεμά;

Για να είμαι ειλικρινής, αισθάνομαι μια ελαφριά πίκρα. Την αφήνω όμως πίσω μου γιατί το διαφημιστικό αυτό έγινε αφορμή για να ρίξουν μια ματιά κάποιοι άνθρωποι σε αυτά που έχω κάνει. Όσο κι αν αυτό συμβαίνει ανορθόδοξα, από άλλο «δρόμο» δηλαδή, δεν με χαλάει. Ανακινήθηκε λίγο το παρελθόν μου. Και επίσης, ταρακούνησε μέσα μου πράγματα που είχα ξεχάσει. Πριμοδότησε την ενέργεια που χρειαζόμουν για να κάνω δικά μου σχέδια, μια καινούργια ταινία. Μου έδωσε την ενέργεια να ξανασταθώ στα πόδια μου σε μια εποχή που ήμουν αρκετά πεσμένος ψυχολογικά. Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό.

Δηλαδή σας ξαναρίχνει στην αρένα;

Κάπως έτσι. Δεν τα είχα παρατήσει, αλλά τώρα έχω πάρει φόρα. Όταν έχεις μια ατμόσφαιρα γύρω σου που σε ρουφάει κάτω, δεν μπορείς από μόνος σου να την καβαλήσεις και να πας επάνω.

Δέχεστε περισσότερες προτάσεις για δουλειά;

Κάτι κινείται, αλλά γενικά δεν γίνονται πολλά αυτήν την εποχή. Έτσι, έχω στραφεί σε δικά μου σχέδια. Ή τουλάχιστον εμένα δεν μου έχει έρθει στα χέρια κάτι που να αξίζει τον κόπο να το συζητάμε.

Ναι, αλλά εσείς ανέκαθεν ήσασταν «δύσκολος» στις επιλογές σας.

Δεν ισχύει αυτό. Εντάξει, δεν μπορούσα να παίζω οτιδήποτε. Δεν μπορώ να πω όμως ότι δεν έβαλα νερό στο κρασί μου. Απλώς «έπαιξε» μια εποχή lifestyle, όπως την ονομάζουν κάποιοι – είμαι επιφυλακτικός με τους όρους –, όπου δεν χωρούσαν ηθοποιοί σαν εμένα. Δεν «παίζανε» με τις δικές μας φάτσες. Νομίζω ότι η κρίση τουλάχιστον θα μας κάνει να ξεχάσουμε αυτήν την εποχή. Ειδικά στον χώρο της τέχνης, θεωρώ ότι ήρθε ο καιρός να δούμε τα πράγματα με διαφορετικό μάτι και να τα κάνουμε με διαφορετικό τρόπο.

Σήμερα είναι δύσκολο να κάνεις τέχνη στην Ελλάδα;

Πάντα ήταν. Γιατί οι συνθήκες δουλειάς στην Ελλάδα είναι βλάχικες. Πιο εύκολα δουλεύεις στο Χόλιγουντ παρά στην Ελλάδα. Αν το «έχεις» κιόλας. Εδώ είναι πιο δύσκολο να επιβιώσει ένας καλλιτέχνης.

Έχετε ζήσει ωραίες και «άγριες» εποχές. Γυρνούσατε στα Εξάρχεια, κάνατε παρέα με αντισυμβατικούς ανθρώπους, έχετε παίξει σε ταινίες πρωτοποριακές. Τι θυμάστε από εκείνα τα χρόνια και τι σας λείπει;

Πιστεύω ότι αυτό τα ταξίδι δεν έχει τελειώσει. Ακόμα μεγαλώνω παράλληλα με τα παιδιά μου. Έχω τις κεραίες ανοιχτές, αλλά είμαι μέσα στον κόσμο. Γενικά, πάντως, έχουμε την τάση μεγαλώνοντας να εξωραΐζουμε τα πράγματα και να λέμε «εκείνη η εποχή ήταν καλύτερη». Κάθε εποχή έχει τις ομορφιές της. Όλα αυτά που αναφέρατε λοιπόν, οι εμπειρίες μου, πρόσθεσαν στην τέχνη μου και στην ποιότητά μου ως ανθρώπου.

Ο αντισυμβατικός Τάκης έβρισκε αέρα να αναπνεύσει όσο μεγάλωνε;

Όχι ιδιαίτερα. Αλλά είναι φυσικό επακόλουθο. Όταν έχεις κάνει εξ ορισμού κάποιες επιλογές προς μία κατεύθυνση, θα βρεις έναν τρόπο να ζεις από αυτό. Φυσικά ήταν περιορισμένοι οι χώροι, «Γλυκιές συμμορίες» δεν γίνονταν κάθε μέρα, δεν υπήρχαν σενάρια ενδιαφέροντα στον ελληνικό κινηματογράφο ή, όσα υπήρχαν, δεν απευθύνθηκαν σ’ εμένα. Όσον αφορά το θέατρο, δεν μου έγιναν προτάσεις που να αξίζουν. Και εγώ δεν μπορώ να παίζω έξι μήνες κάτι που δεν γουστάρω. Κάποιες καλές δουλειές που προέκυψαν, τις απέρριψα γιατί ήθελα να κάνω ταινία. Δεν μπορώ να κάνω δύο δουλειές μαζί και είμαι και λίγο τεμπέλης.