Ἀποφεύγοντας τὴν ἀοριστία ‘δύο συζύγων’, ὑποθέτοντας τὴν ἰδανικὴ περίπτωση, ὅτι πρόκειται γιὰ ἰδανικὴ σχέση ἀνάμεσα σὲ ἰδανικοὺς συζύγους, τοὺς πιὸ ἐρωτευμένους μεταξύ τους καὶ μὲ τὸν Θεό. Σύνηθες ζητούμενο στοὺς δῆθεν γάμους γίνεται ἁπλῶς νὰ μή διαλυθοῦν ἢ καὶ νὰ διαλυθοῦν ὅσο γίνεται πιὸ γρήγορα, ἂν ἔτσι θὰ διασωθεῖ ἡ ἀξιοπρέπεια καὶ ἐλευθερία ἑνὸς ἢ καὶ τῶν δύο συζύγων. Ὅμως ἐνδιαφέρει νὰ σκεφτοῦμε τὴν ἰδανικὴ περίπτωση, κι ἂς εἶναι σπάνια, γιατὶ ἐδῶ δημιουργοῦνται τὰ κριτήρια μὲ βάση τὰ ὁποῖα δύο ἄνθρωποι ἐνδέχεται νὰ ἐκτιμήσουν τὶς δυνατότητες τῆς σχέσης τους.

Πῶς γίνεται νὰ νοηθεῖ ἡ σεξουαλικὴ συνεύρευση ὡς ὁλοκλήρωση τῆς ἀγάπης; Ὁ Χριστὸς βίωσε μόνο λειψὴ ἀγάπη; Τὸ ἴδιο κατ’ ἀνάγκην κάθε μοναχός, ἀκόμα καὶ ὁ πιὸ ἅγιος, καὶ κάθε ἄγαμος ἱερέας εἴτε ‘λαϊκὸς’ ὁποιοσδήποτε;! Πέρα ἀπὸ τὴν ἄμεση διαπίστωση τοῦ ἀτόπου, βοηθάει νὰ συνειδητοποιήσει κανεὶς τὸν λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο ἡ ἀγάπη δὲν χρειάζεται σεξουαλικὲς σχέσεις γιὰ νὰ ‘ὁλοκληρωθεῖ’.

Τί εἶναι ἡ ἀγάπη; Σύμφωνα μὲ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ (Ἰω. 15.13): κανεὶς δὲν ἔχει ἀγάπη μεγαλύτερη ἀπὸ ὅποιον δίνει τὴν ζωή του γιὰ τοὺς φίλους του. Ὁ ἑαυτὸς βυθίζεται μέσα στὴν ἐπιθυμία τοῦ ἄλλου, τὸ μέγεθος τῆς ἀγάπης καὶ τὸ εἶδος της προσδιορίζεται ἀπὸ τὸ μέγεθος καὶ τὸ εἶδος ὅσων θὰ μποροῦσε νὰ στερηθεῖ κανεὶς γιὰ τὸν ἄλλο, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως ἕνας μόνο, οὔτε μόνο τοῦ ἄλλου φύλου, οὔτε κἂν μέσα σὲ σχέση γάμου.

Ἀγάπη δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει καὶ νὰ εἶναι πλήρης ὄχι ὅταν λείπουν σεξουαλικὲς σχέσεις ἀλλὰ ὅταν λείπει ἱερότητα, ἡ μεγαλύτερη δυνατὴ ἀξία, ἢ ὅταν ἡ ἱερότητα δὲν ἰσχύει ἀρκετὰ γιὰ νὰ καταργεῖται ἡ φυλάκιση στὸν μικρὸ καὶ ἀσήμαντο ἑαυτό, ὁπότε διαπιστώνεται ἐπίσης μειονέκτημα θάρρους καὶ ἀνδρείας.

Τὸ δεύτερο ‘μυστήριο’ τοῦ συζυγικοῦ βίου εἶναι, σύμφωνα μὲ τὸν συγγραφέα, τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ζωῆς, ὅταν ἡ σεξουαλικὴ συνεύρευση καταλήγει στὴν τεκνοποιΐα.

Ὅμως ἂν ἡ ἀγάπη προτάσσει τὸν ἄλλο σὲ τέτοιο βαθμό, ἡ ἴδια ἀποτελεῖ ζωὴ διαρκῶς νέα, ἐφόσον ἡ συνύπαρξη τῶν συζύγων ἀνάγεται στὴν μορφὴ ποὺ ὑπερβαίνει καὶ ἑνώνει τὶς ἀτομικότητες, ὥστε δὲν ὑπάρχει δυνατότητα οὔτε ἀνάγκη γιὰ ἄλλες προόδους, μέσα ἀπὸ τὴν τεκνοποιΐα, κλπ: ἡ σχέση ἀνάμεσα στὸ ζευγάρι, στὸν βαθμὸ ποὺ ὑπάρχει ἀγάπη, δηλαδὴ ὁ Θεός, καλύπτει τὰ πάντα καὶ εἶναι αὐτοσκοπός.

Ἑπομένως, ὅταν συμβεῖ ὁ ἕνας ἢ καὶ οἱ δύο νὰ μή μποροῦν νὰ κάνουν παιδιά, γιὰ βιολογικοὺς ἢ ὅποιους λόγους, ὁ γάμος δὲν ὑστερεῖ στὸ παραμικρό, δὲν γίνεται μυστήριο οὔτε ἐλάχιστα κατώτερο ἢ λειψό. Ἰσχύει καὶ ἐδῶ ὁ πνευματικὸς νόμος ἀπόλυτης ἰσχύος καὶ ἀκρίβειας, ὅτι ὅποιος θὰ εἶχε ὅλο τὸν κόσμο καὶ μαζὶ τὸν Θεό, δὲν θὰ εἶχε ἀπολύτως τίποτα περισσότερο, ἀπὸ ὅσο ἂν εἶχε τὸν Θεὸ μόνο Του. Μάλιστα ὁ Ἁλώνιος τονίζει χαρακτηριστικὰ τὴν σχετικὴ μόνο ἀξία ἀκόμη καὶ τοῦ πιὸ τέλειου γάμου, μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐσωτερικότητας νὰ ἀποκαλύπτει μία μόνο τὴν κύρια σχέση: “ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν πεῖ μέσα στὴν καρδιά του, ὅτι ‘στὸν κόσμο εἴμαστε μόνο ἐγὼ καὶ ὁ Θεός’, δὲν θὰ βρεῖ ἀνάπαυση.”

Σύμφωνα μὲ τὸν συγγραφέα, ἡ ἀναπαραγωγικὴ καὶ ἡ σεξουαλικὴ λειτουργία εἶναι ἀδιάζευκτες, πρόκειται γιὰ τὴν «μόνη διπλὴ λειτουργία τοῦ ἀνθρώπινου σώματος», μὲ κοινὰ ὄργανα. Ἀμέσως μετὰ ἡ ἰσοτιμία αὐτὴ τῆς διπλῆς λειτουργίας τῶν κοινῶν ὀργάνων καταρρέει, ὑπὸ τὸν αὐθαίρετο ἰσχυρισμὸ πὼς «ἡ σεξουαλικὴ ἱκανοποίηση εἶναι κομμάτι τῆς ἀναπαραγωγικῆς διαδικασίας καὶ ἐκφράζεται μέσω τῶν ἀναπαραγωγικῶν ὀργάνων».