Τὸ Never let me go εἶναι μιὰ ταινία γιὰ τὴν θλίψη, δείχνοντας πόσο συμμετέχει τὸ βίαιο καὶ τὸ ἀναπόφευκτο στὴν οὐσία της, καὶ ὅτι οὐσία της εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς πραγματικότητας. Μερικοὶ δὲν τὸ ἀντέχουν αὐτό: «καλογυρισμένη και με καλές ερμηνίες αλλά γιατί να πάθω κατάθλιψη; γιατί να το δω; γιατί να γίνει αυτή η ταινία; Ποτέ Ποτέ ξανά!»

Ἡ ἐργασία σκηνοθέτη καὶ ἠθοποιῶν ἄψογη, ἰδίως τοῦ πρωταγωνιστικοῦ ζεύγους. Χωρὶς τὶς ἑρμηνεῖες αὐτές, μὲ τόση ἱκανότητα ὁδηγημένες ἀπὸ τὸν σκηνοθέτη Μὰρκ Ρόμανεκ, ὁ θεατὴς ποὺ ἐξεγείρεται δὲν θὰ ἔφτανε ποτὲ νὰ φοβηθεῖ τὰ αἰσθήματά του.