Ἡ διαφορὰ αὐτή, ἔστω μόνη της, εἶναι ἀναγνωρίσιμη καὶ μάλιστα ὡς ἀξιολογική, ἀπαγορεύοντας νὰ θεωρηθοῦν ἄξιες τοῦ ἴδιου σεβασμοῦ οἱ δύο φράσεις, ἀκόμη κι ἂν ὁ ἀναγνώστης δὲν ἐνδιαφέρεται νὰ ἔχει προσωπικὴ ἐπίγνωση καμμιᾶς ὀδύνης: ἀκόμα καὶ ὁ ψυχρὸς ὑπολογιστής, ἂς ποῦ¬με ὁ Καστοριάδης, εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ παραδεχτεῖ ὅτι στὴν φράση τοῦ Ρίλκε ὑπάρχει πάντως μιὰ ὁλόκληρη, γνήσια καὶ γόνιμη Σημασία, ἐνῷ στὴν φράση τοῦ Σινόπουλου κομμάτια τῆς Σημασίας καὶ πάλι ἀμφίβολης γνησιότητας, ὥστε καὶ ἀστάθεια ποιητικὴ / φιλοσοφική.
Ὁ ‘Θεὸς’ τοῦ Ἰσλὰμ ἔχει κάτι ἀπὸ τὸν Θεὸ τῆς Χριστιανοσύνης, καὶ ἐκεῖ τὸ καλό του ἐξαντλεῖται, ὁπότε ἀναδύονται ἄλλες πλευρές. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ τὸ κατανοήσει ἀπροκατάληπτα ἀκόμη καὶ ἄθεος, ἀκριβῶς ὅπως θὰ καταλάβαινε στὸν Ρίλκε ποιότητα μεγαλύτερης ἀξίας σὲ σύγκριση μὲ ἄλλους ποιητές. Τὴν Σημασία ζητῶντας καὶ προσέχοντας συμπεραίνει κανεὶς χωρὶς κίνδυνο σφάλματος τόσο ὅτι ὑπάρχει πράγματι βάση γιὰ ἔγκυρη ἀξιολόγηση τοῦ Ἰσλάμ, ὅσο καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἀξιολόγησης.
Σελ. 123
