Οἱ Πληιάδες μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ἡ Πληθώρα, συμπυκνώνοντας στὴν δύση τους τὸ γενικὸ σκοτείνιασμα τῆς φύσης. Στὴν σημασία Σμήνους, ποὺ προτιμάει ὁ Πίνδαρος καὶ διασώζει μέχρι σήμερα ἡ ὀνομασία τῆς Πούλιας, ὅπου ἀκούγεται ἡ Πληθώρα, ἀλλὰ καὶ τῆς Κλωσσαριᾶς, συμβολίζουν τὴν ἀναχώρηση, ἐνῷ καὶ στὴν μυθολογική τους παρουσία συνδέονται μὲ τὴν θλίψη καὶ τὴν ἀπώλεια, ἀλλὰ καὶ πάλι μὲ τὴν Πληθώρα κατὰ τὸ γένος τῆς μητέρας τους (Πλειόνη), μὲ τὸ σύνολο τοῦ οὐρανοῦ κατὰ τὸ πατρικὸ γένος (Ἄτλας).
Ὁπωσδήποτε ἡ διπλὴ ἐξάπλωση τῆς νύχτας, ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερική, γίνεται ὁ χῶρος ὅπου ἀνακοινώνεται ἡ μοναξιά, ὁπότε τὸ δωμάτιο ἀποδεικνύεται τάφος.
Ἡ ὥρα φεύγει ἀκολουθῶντας φυσικοὺς νόμους, ἀλλὰ ἡ ψυχὴ κοιμᾶται ἐπειδὴ δὲν ἔχει γιὰ ποιὸν νὰ φωτίζει. Ὅλα τὰ φῶτα σβήνουν, καθένα στὴν τάξη του, ἀντικειμενικὴ καὶ προσωπική, ὑποχωροῦν καὶ χάνονται. Δὲν εἶναι ἡ ἄγαμη νιότη τὸ πρόβλημα τοῦ ποιήματος, ἀλλὰ ἡ ἀπώλεια τῆς ὕπαρξης καὶ ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς. Τὸ ποίημα ἔχει τὴν δύναμή του στὴν πυκνὴ μορφὴ μὲ τὴν ὁποία ἔγινε γνωστό, μέσα σὲ λίγες λέξεις ἁπλώνοντας τὴν ἀπόλυτη νύχτα, βάρος κοσμικῶν διαστάσεων ἐσωτερικῆς ἀπώλειας, τὴν λύπη τῆς ἀρχαιότητας καὶ κάθε εὐαίσθητης ἐποχῆς.
Σελ. 123
