Η Γαλλία εξεγείρεται γιατί οι επαναστάσεις της τελείωσαν και ονειρεύεται επαναστάσεις για να μην κάνει μεταρρυθμίσεις…
Από τότε που έφτασα στο Παρίσι στα 18 μου δεν έχω ζήσει ούτε μία χρονιά χωρίς απεργίες, διαδηλώσεις, βία ή μπαχαλάκηδες. Κάθε χρόνο η ίδια διαδρομή με το ίδιο και απαράλλαχτο τελετουργικό από την Place de la République στη Place de la Bastille ή στην Place de la Nation. Οι σημαίες πάντα το ίδιο κόκκινες στολισμένες με το απαραίτητο σφυροδρέπανο.
Ένα τρομερό αίσθημα déjà-vu, κολλημένης βελόνας με κατακλύζει κάθε φορά που βλέπω αυτές τις επιδείξεις δύναμης. Και κάθε φορά, η ίδια προειδοποίηση. Η οργή βράζει, θα γίνει της πουτάνας : ο θαγινειτηςπουτανισμός είναι η βασική πολιτική φιλοσοφία των συνδικάτων. Βαστάτε με ρε μην τους δείρω. Μια σύμβαση την οποία όλοι προσποιούνται ότι πιστεύουν.
Για να κατανοήσουμε πλήρως αυτήν την περίεργη συμβίωση ενός φαντασιακού μπολσεβικισμού και ενός ενοχικού φιλελευθερισμού στις ελίτ μας, πρέπει να ξεκινήσουμε από αυτή την απλή παρατήρηση : στη Γαλλία, ο συντηρητισμός μιλά με τα γλωσσικά μέσα και τους κώδικες της Επανάστασης του 1789, αφού η ακροαριστερά και τώρα οι οικολόγοι είναι το υπερεγώ της Γαλλικής Δημοκρατίας (République). Σε αυτούς λογοδοτούν όλες οι πλευρές.
Όποιος νομοθετεί και έχει δημόσια δράση πρέπει να υποτάσσεται σε αυτόν τον ιδεολογικό κανόνα που έχει αντικαταστήσει την Εκκλησία. Οι Γάλλοι, κληρονόμοι του καθολικισμού και της αριστοκρατικής νοοτροπίας, δεν αγάπησαν ποτέ τις αγορές και το χρήμα. Όμως συναινούν σε δωρεάν υγειονομική περίθαλψη, εγγυημένα εισοδήματα, αυξήσεις μισθών, όλα τα οφέλη μιας ανεπτυγμένης οικονομίας.
Ο Λένιν για το δόγμα (ο γραμματέας της ομοσπονδίας εργαζομένων σιδηροδρόμων έχει μια προτομή του Ρώσου επαναστάτη στο γραφείο του), ο Άνταμ Σμιθ για τις παχυλές αμοιβές. Οι Γάλλοι δεν είναι λαός ασκητών που απεχθάνονται την χλιδή, είναι λαός φιλήδονων που προσποιείται.
Η χώρα της μόδας, των καλών τρόπων και του καλού φαγητού αρέσκεται να περιτυλίγεται με το αυστηρό ράσο του μοναχού. Ζει ανάμεσα σε δύο συστήματα αξιών : το ευαγγέλιο της Επανάστασης και τους σιδερένιους νόμους του κεφαλαίου. Μεταξύ του ενός και του άλλου, φαίνεται να μην υπάρχει συμβιβασμός άσχετα αν ζούμε διαρκώς μέσα μας αυτόν τον συμβιβασμό.
