Ἡ μεταφορὰ τοῦ ἁγίου φωτὸς μὲ τιμὲς ἀρχηγοῦ κράτους μοῦ φαίνεται ἁπλῶς γελοία. Δὲν γίνεται νὰ τιμήσει τὸ ἅγιο φῶς μιὰ κοινωνία ποὺ δὲν ἔχει τὴν σύνεση νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι οἱ τιμὲς ἀρχηγοῦ κράτους εἶναι κάτι ἀσυγκρίτως κατώτερο καὶ ἀνάρμοστο. Θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι μὲ ταπεινοφροσύνη ἀποδίδουμε τὶς ἀνώτερες τιμὲς ποὺ διαθέτουμε, νοιώθοντας ντροπὴ ποὺ δὲν μποροῦμε κάτι περισσότερο.

Αὐτὸ θὰ μποροῦσε πράγματι νὰ εἰπωθεῖ, ἂν οἱ τιμὲς ἀρχηγοῦ κράτους ἦταν ὅ,τι καλύτερο εἴχαμε, ὅμως δὲν εἶναι. Τὸ Φῶς ἀνάβει στὴν Ἐκκλησία καὶ δίνεται στὴν Ἐκκλησία, ὄχι στὸ κράτος, οὔτε σὲ ὅλους τοὺς πολίτες μιᾶς χώρας ἀλλὰ στὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ἑπομένως ἡ Ἐκκλησία θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ὑποδέχεται πιθανῶς μὲ μιὰ διακριτικὴ συμμετοχὴ ἑνὸς ἀγήματος, σοβαρή, μετρημένη, χωρὶς ταρατατζοὺμ καὶ φανφάρες. Ἡ ἁπλὴ διακριτικὴ παρουσία, τὸ ἐλάχιστο τῶν τιμῶν θὰ ἦταν μιὰ σωστὴ ἔμπρακτη ὁμολογία ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδοθοῦν ἀντάξιες τιμές.

Ὡς πρὸς τὴν ἴδια τὴν ἀφή, πρέπει νὰ πῶ ὅτι δὲν θὰ βιαζόμουν νὰ ἀπορρίψω ὡς θρασὺ ἀπατεώνα τὸν πατριάρχη Εἰρηναῖο: “Δεν ξέρω τι λένε οι άλλοι ,δεν ξέρω αν τα είπαν η πως τα είπαν,εγώ εκείνο που ξέρω είναι αυτό που έζησα όσες φορές με αξίωσε ο Θεός να τελέσω την Ακολουθία του Αγίου Φωτός. Εισερχόμουν στον Πανάγιο Τάφο, προσευχόμουν γονατιστός κρατώντας τις δέσμες των λαμπάδων που, όπως και το καντήλι, άναβαν μόνα τους, ποτέ δεν έψαξα το “πως” και το “γιατί”, ζούσα το Γεγονός και το θαύμα της Αναστάσεως του Κυρίου με φόβο Θεού και δέος όπως όλοι οι παλιοί και σύγχρονοι γνήσιοι Αγιοταφίτες Πατέρες και κάθε πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός.”

Ὅμως ἀγνοῶ κατὰ πόσον εἶναι ἔγκυρη ἡ πηγὴ τῆς δήλωσης αὐτῆς, ὁπότε τὴν ἀφήνω νὰ ὑπάρχει μὲ ἐπιφυλάξεις καὶ παραθέτω ἀπὸ τὶς σελίδες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (www.ecclesia.gr) τὴν ἀναφορὰ σὲ ὁμιλία τοῦ Χ. Σκαρλακίδη στὸν Μητροπολιτικὸ Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Βασιλείου Τριπόλεως, μὲ θέμα: «Τὸ θαῦμα τοῦ Φωτὸς τῆς Ἀναστάσεως στὸν Τάφο τοῦ Χριστοῦ», ὅπου εἰπώθηκε ὅτι λαμβάνει χώρα θαυματουργικὰ κάθε Μεγάλο Σάββατο καὶ εἶναι τὸ μοναδικὸ θαυματουργικὸ γεγονὸς στὴν παγκόσμια ἱστορία ἐπὶ δύο σχεδὸν χιλιετίες.

Ὁ ὁμιλητὴς ἐπεσήμανε ὅτι τὸ Φῶς δὲν παράγει σκιές, εἶναι ἐξωπραγματικὸ γιὰ τὰ δεδομένα τοῦ φυσικοῦ κόσμου, ἀναφέροντας ἐπίσης ὅτι τὸ συνοδεύουν διάφορα θαυμαστὰ φαινόμενα, παρουσιάζεται σὰν ἀστραπή, ὅπου βγαίνει ἀπὸ τὸν βράχο τοῦ Παναγίου Τάφου, καὶ τόνισε πὼς οἱ λαμπάδες μερικῶν πιστῶν ἀνάβουν ξαφνικὰ χωρὶς προσέγγιση ἄλλων λαμπάδων, καὶ ὅτι ἡ φλόγα τοῦ Φωτὸς δὲν καίει, ἡ δὲ καντῆλα τοῦ ἁγίου Τάφου ἀνάβει ἀπὸ μόνη της. Ὁ ὁμιλητὴς ἔκλεισε τὴν ὁμιλία του παραθέτοντας ἀναφορὲς καὶ μαρτυρίες σὲ συγκεκριμένα ἱστορικὰ πρόσωπα καὶ συγγραφεῖς ποὺ ἀναφέρονται στὸ ζήτημα. Τόνισε ὅτι στὸ παρελθὸν καὶ οἱ Μουσουλμάνοι δέχονταν τὸ θαῦμα καὶ πήγαιναν στὸν Πανάγιο Τάφο νὰ τὸ παρακολουθήσουν.

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)