Ἡ ζήλεια ποὺ φθάνει καμμιὰ φορὰ στὴν κακοποίηση καὶ ἀπὸ μερικοὺς θεωρεῖται ἀκόμη καὶ ἀπόδειξη ἀγάπης!, δὲν εἶναι καθόλου ἀγάπη ἀλλὰ ἰδιοτέλεια, ρηχότητα, ἄγνοια καὶ διαστροφή. Τὸ ἴδιο ὁτιδήποτε καταλήγει στὴν βία, τὴν ἀδιαφορία ἢ τὴν ὑποκρισία ἀνάμεσα στὸ ζευγάρι. Ὅπου ὑπάρχει ἀγάπη ὑπάρχουν τὰ δῶρα τοῦ Πνεύματος: χαρά, εἰρήνη, ἀλήθεια…
Ἡ γυναίκα δὲν καλεῖται στὸν γάμο ὡς ἀρνὶ στὴν σφαγή, οὔτε ὁ ἄνδρας ὡς δήμιος. Καὶ ἀντιστρόφως. Μόνη δικαιολογία ἐμμονῆς στὴν συμβίωση παρὰ τὴν ἀπουσία πραγματικῆς σχέσης, εἶναι ὅταν τὸ ζευγάρι ἔχει βάσιμους λόγους νὰ πιστεύει πὼς ἡ ἑνότητα ποὺ ὑπῆρξε κάποτε μεταξύ τους εἶναι δυνατὸ νὰ ἐπανέλθει. Ἂν δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἑνότητα, δὲν ὑπῆρξε ποτὲ γάμος. Ἂν ὑπῆρξε ἐπίπλαστη ἑνότητα, ἔγινε ψεύτικος γάμος.
Ὁ γάμος δὲν εἶναι τελετὴ μαγείας, ὅπου τὸ κατάλληλο τυπικὸ ὑποχρεώνει τὶς ὑπερκόσμιες δυνάμεις νὰ δεσμεύσουν δυὸ ἀνθρώπους. Ὁ γάμος εἶναι εἴσοδος ἀπὸ ἐλευθερία σὲ ἀκόμα μεγαλύτερη ἐλευθερία.
Σὲ τί στηρίζεται ἡ ἀποκλειστικότητα τοῦ γάμου;
Πόσο ἀπίθανο εἶναι μιὰ δεκαετία ἢ τὴν ἀμέσως ἑπόμενη ἡμέρα ἀφότου παντρευτῶ, νὰ γνωρίσω κάποιον μὲ τὸν ὁποῖο θὰ ἔχω τὴν ἴδια ἢ μεγαλύτερη ἑνότητα; Ὅμως εἰπώθηκε πὼς ἡ ἐπιθυμία γιὰ τὸν ἄλλο εἶναι ἡ ἀπολύτως πρωταρχικὴ αἰτία τοῦ γνήσιου γάμου. Ἂν ἡ ἐπιθυμία αὐτὴ στρέφεται σὲ περισσότερους, ὅπως εἶναι φυσικὸ καὶ θεμιτὸ νὰ συμβαίνει, τί γίνεται μὲ τὸν γάμο ποὺ ἤδη ἔχω κάνει;
Ὁ μικρόψυχος ἄνθρωπος δὲν ἀγαπάει, ὅμως ἂν ἀγαπήσει ἔστω ἕναν πραγματικά, τότε μπορεῖ νὰ ἀγαπἠσει ἐξίσου τοὺς πάντες ἀνεξαιρέτως, στὸν βαθμὸ ποὺ καθένας ἀνταποκρίνεται.
Ἑπομένως ὅ,τι βιώνει τὸ ζευγάρι στὴν μεταξύ τους σχέση, τὸ ἴδιο ἢ ἀκόμα περισσότερο εἶναι δυνατὸ νὰ βιώνει στὴν σχέση μὲ ἄλλους, καὶ τότε προφανῶς ὁ γάμος ὡς ἀποκλειστικὴ σχέση ἔχει ἤδη στὴν πράξη καταργηθεῖ. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ δὲν νοεῖται γάμος στὴν ἐρχόμενη ζωή, ὅπως ἔχει προειδοποιήσει ὁ Χριστός.
Οἱ σύζυγοι ποὺ ὑπομένουν κακοποιήσεις στὸν γάμο, μιμοῦνται τὸν Χριστό;
Καὶ στὸ σημεῖο αὐτὸ χρειάζεται ἡ μεγαλύτερη δυνατὴ σοβαρότητα καὶ προσοχή, ἂν θέλουμε ἡ θρησκεία νὰ μὴν καταντήσει ἀφορμὴ αὐταπάτης, περιττοῦ αὐτοβασανισμοῦ καὶ παρακμῆς. Ἔχω τὴν ἐντύπωση ὅτι συχνὰ οἱ ἱερεῖς ὑποτιμοῦν τὴν οὐσιώδη ἀξία τοῦ γάμου καὶ προσπαθοῦν νὰ ἐμποδίζουν ἁπλῶς μιὰ συμβίωση νὰ διαλυθεῖ, στὴν πράξη ἐξωθώντας σὲ συνύπαρξη χωρὶς νόημα.
Σελ. 1234
