Οσο θαυματοποιός κι αν είναι ο Μητσοτάκης, ο Μακρόν της Ελλάδας -και μακάρι να υπάρξει ποτέ ένας Μακρόν-, δεν μπορεί να αλλάξει την ταυτότητα μέσα σε λίγα χρόνια. Είναι θέμα παιδείας.

Πρέπει λοιπόν για να αλλάξεις τη νοοτροπία των μαθητών να αλλάξεις τη νοοτροπία των δασκάλων. Αλλά αυτούς ποιος θα τους εκπαιδεύσει;

Ολη η κατάσταση σήμερα στην Ελλάδα για μένα είναι ανέκδοτο. Ευχαριστώ τον Θεό που με έκανε να ζήσω πολλά χρόνια για να απολαύσω αυτόν τον θίασο, του οποίου δεν έχει υπάρξει άλλο δείγμα στην ιστορία. Ολο το περιβάλλον γύρω από αυτή την κυβέρνηση. Είναι ακριβώς ό,τι δεν χρειαζόμαστε.

Μετά την τραγική διακυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή του Β’, χρειαζόμασταν μια κυβέρνηση εκσυγχρονιστική, που θα μπορούσε να προσπαθήσει να αλλάξει τα πράγματα, ώστε να βελτιωθούν σε βάθος χρόνου. Αντ’ αυτού, πήγαμε σε έναν θίασο ποικιλιών, ο οποίος χρησιμοποιεί είτε νεκρά ιδεολογήματα είτε αυτοσχεδιασμούς.

Υπήρξε στην πρόσφατη ελληνική ιστορία μια εξαιρετική τετραετία, η πρώτη της διακυβέρνησης Σημίτη. Δυστυχώς υπήρξε μια τραγική επόμενη, όπου ξύπνησε το βαθύ ΠΑΣΟΚ και έκανε πίσω.

Ακολούθησε μια χειρότερη με τον Κώστα Καραμανλή και τον τωρινό πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, κατά την οποία πολλαπλασιάστηκε κατά εκατοντάδες χιλιάδες το κόστος του κράτους. Μετά ήρθε ο συμπαθέστατος αλλά αφελής Γιώργος Παπανδρέου στον οποίο προσπάθησαν να εξηγήσουν τα πράγματα….

Πιστεύω ότι ο Μητσοτάκης είναι ένας σκεπτόμενος πολιτικός. Εχει όμως ένα τεράστιο βάρος με το κόμμα που κουβαλάει. Αναρωτιέμαι πώς θα αντιδράσουν εκείνοι που θα κινδυνεύσουν να μην είναι υποψήφιοι, όπως επίσης αναρωτιέμαι αν τελικά θα τους ψηφίσει ο ελληνικός λαός.

Ενας Αμερικανός παραγωγός, όταν τον ρωτούσαν πώς κάνει πάντα επιτυχίες με τις ταινίες του, έλεγε ότι «πρέπει να αρέσουν σε ένα δωδεκάχρονο παιδί». Ετσι είναι και ο λαός μας σε σχέση με το κόμμα που ψηφίζει.

Ο Μητσοτάκης έχει την πρόθεση, έχει τις γνώσεις, έχει και την πολύ σωστή κρίση. Τα πράγματα που ακούω να λέει μου φαίνονται πολύ σωστά. Από εκεί και πέρα, αν θα μπορέσει να ανανεώσει το κόμμα, αν θα μπορέσει να δημιουργήσει ένα επιτελείο νέων ανθρώπων, δεν μπορώ να το ξέρω.

Πρέπει να βρεθεί ένας άνθρωπος που να έχει το κουράγιο που είχε ο Ελευθέριος Βενιζέλος να πηγαίνει κόντρα στον λαό. Δεν τον βλέπω να υπάρχει, εκτός αν εξελιχθεί ο Μητσοτάκης σε κάτι τέτοιο.

Πιστεύω ότι η Ελλάδα είναι σε μεγάλο βαθμό κεντρώα, αλλά μετά τη μεταπολίτευση ο χώρος του Κέντρου έπεσε σε λάθος χέρια. Κατ’ εμέ, ο φυσικός αρχηγός της κεντρώας παράταξης θα έπρεπε να είναι η Άννα Διαμαντοπούλου, γιατί είναι ευφυής, με σωστές απόψεις και μια διοικητική πείρα ευρωπαϊκού επιπέδου. Τη Φώφη Γεννηματά ούτε τη συζητάω. Ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει να αντιμετωπίσει τα δικά του προβλήματα.

Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα; Οτι έχεις μια ικανή γυναίκα, φιλόδοξη, αλλά χωρίς λαϊκό έρεισμα. Μια άλλη γυναίκα, ανίκανη, αλλά με λαϊκό έρεισμα. Κι έχεις τον καλύτερο όλων, κατά τη γνώμη μου, τον Βαγγέλη Βενιζέλο, ο οποίος όμως είναι αντιπαθής ακόμα και στον εαυτό του.

Δεν έχει αρχηγό αυτό το μαγαζί και στην Ελλάδα κόμμα χωρίς αρχηγό δεν κάνει τίποτα. Αυτό φοβάμαι και λυπάμαι γιατί αυτός είναι και ο δικός μου χώρος. Νομίζω ότι είναι μια χαμένη υπόθεση.