Ἀπὸ τὴν Κιβωτό

Ἂν ἐλευθερία σημαίνει κάνω ‘ὅ,τι γουστάρω’, ἡ ἐπέκταση τοῦ γάμου σὲ ὁμόφυλα ζευγάρια δὲν γίνεται νὰ ἀπορριφθεῖ. Ὅμως γιατί τόση καταπίεση; Γιατί νὰ μὴν παντρεύονται τρεῖς ἢ δέκα ὁμόφυλοι; Καὶ ἑτερόφυλοι φυσικά. Τί πρόβλημα ἔχω ἂν ὁ γείτονας ἀπολαμβάνει μιὰ οἰκογένεια δέκα γυναικῶν ἢ ἀνδρῶν ἢ τὸ ἀνάμικτο; Ἔπειτα, πόσες μητέρες καὶ πατέρες μπορεῖ νὰ ἔχει ἕνα παιδὶ γιὰ νὰ μεγαλώνει ὅσο φυσιολογικὰ μεγαλώνουν συνήθως τὰ παιδιὰ παραδοσιακῶν ζευγαριῶν;

Γιατί ἕνα παιδὶ μπορεῖ νὰ ἔχει δύο μαμάδες ἀλλὰ ὄχι τρεῖς, ἢ δύο μπαμπάδες ἀλλὰ ὄχι τρεῖς; Ἂς προχωρήσουμε λοιπὸν στοὺς τρεῖς, καὶ βλέπουμε. Μὲ κριτήριο τὸ ‘ὅ,τι γουστάρω’, γιατί νὰ μὴν παντρεύονται καὶ συγγενεῖς, ἀκόμα καὶ πρώτου βαθμοῦ; Κι ἂν ἡ αἱμομιξία ἔχει δυσάρεστες βιολογικὲς συνέπειες, τότε ἡ υἱοθεσία θὰ πρέπει νὰ ὁριστεῖ ὡς ἡ μόνη δυνατότητα. Ἑπομένως καὶ τὰ ἀδέλφια, ὁμόφυλα ἢ μὴ καὶ ἐξ υἱοθεσίας ἢ μή, θὰ μποροῦν νὰ παντρεύονται μεταξύ τους, καὶ ὅσα ἔχουν βιολογικὴ συγγένεια, ἀνάλογα μὲ τὸ τί ἀποφαίνεται ἡ ἐπιστήμη θὰ μποροῦν νὰ κάνουν παιδιὰ ἢ μόνο νὰ υἱοθετοῦν, καὶ ἂν εἶναι ὁμόφυλα κατ’ ἀνάγκην νὰ υἱοθετοῦν.

Ἡ ἐντύπωση πὼς εἰδικῶς ἡ Ἐκκλησία ἀπορρίπτει τὴν ὁμοφυλοφιλία, δὲν εὐσταθεῖ. Ὅσο πιὸ φιλήδονη τόσο ἡ ὁμοφυλοφιλία καταδικάζεται ἀπὸ ἀρχαίους Ἕλληνες φιλοσόφους καὶ ἀπὸ τὸ γενικὸ κοινωνικὸ αἴσθημα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων. Θὰ ἤθελα νὰ ἐνδιέφερε περισσότερους γιὰ ποιόν ἀκριβῶς λόγο ὁ Πλάτων καὶ τόσοι σοφοὶ ἔχουν τὴν ἄποψη ποὺ ἔχουν, ὅμως στὸ βασίλειο τοῦ ‘ὅ,τι γουστάρω’, ὁ Πλάτων περιττεύει. Μὲ ἀπωθεῖ ὅμως στὰ ὁμόφυλα ζευγάρια κάτι διαφορετικό. Ὁ ἔρωτας εἶναι ἐπαναστατικός, τὸ ὁποῖο στὴν περίπτωση τῶν ὁμοφυλόφιλων κερδίζει ἐπιπλέον ἔνταση ἐπειδὴ συνήθως ἀντιμετωπίζουν κοινωνικὴ κατακραυγή. Τὸ νὰ ἐπιδιώκουν σώνει καὶ καλὰ νὰ γίνουν ἀποδεκτοί, ἔχει ἕνα στοιχεῖο κονφορμισμοῦ ἀποκρουστικό, ἰδίως σήμερα ποὺ ἡ ἀπόρριψη δὲν ἐκ­φράζεται μὲ διωγμούς.

Ὡς πρὸς τὴν υἱοθεσία δὲν γίνεται νὰ εἰπωθεῖ ὅτι “καλύτερα ὁμόφυλο ζευγάρι παρὰ τὸ ἵδρυ­μα”, ἐπειδὴ εἶναι ψευδοδίλημμα. Γιὰ ποιό λόγο τὸ παιδὶ δὲν δίνεται σὲ ἑτερόφυλο ζευγάρι; Εἶναι τόσο πολλὰ τὰ ὁμόφυλα καὶ τόσο λίγα τὰ ἑτερόφυλα ὥστε νὰ αὐξάνονται ἔστω λίγο οἱ πιθανότητες γιὰ υἱοθεσία; Τὸ ἐπιχείρημα τῆς ἀποφυγῆς ἱδρυμάτων στὴν πραγματικότητα ἀποτελεῖ πρόφαση ὅσων δὲν ἔχουν τόλμη (ἢ δὲν ἔπεισαν οὔτε τὸν ἑαυτό τους ὅτι θέλουν) νὰ ὑποστηρίξουν πραγματικὰ τὴν υἱοθεσία παιδιῶν ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια. Ὅμως δὲν θὰ ἀσχοληθῶ οὔτε μὲ αὐτὸ οὔτε μὲ τὴν ἀναγκαία μονομέρεια ποὺ χαρακτηρίζει τὴν ἀνατροφὴ παιδιῶν ὅταν στεροῦνται τὸ ἕνα φύλο καὶ ἔχουν ἀφεθεῖ μὲ διπλὴ ὁρμὴ στὴν ἐπίδραση τοῦ ἄλλου, ἐπειδὴ τὴν ἐμμονικὴ βούληση γιὰ ἀπόκτηση παιδιῶν, υἱοθετημένων ἢ μή, δὲν ἐκτιμῶ οὔτε κἂν στὰ ἑτερόφυλα ζευγάρια. Ὅποιος ἐρωτεύτηκε γνωρίζει πὼς ὁ ἔρωτας εἶναι αὐτάρκης.

Τὸ ζευγάρι ποὺ λαχταράει παιδιὰ θὰ ἔκανε καλύτερα νὰ ἀποφύγει τὸν γάμο, καὶ κάποια στιγμὴ πιθανότατα θὰ χωρίσει στὴν πράξη ἢ ἀκόμη καὶ τυπικά. Ἀπὸ αὐτῆς τῆς πλευρᾶς ἀποτελεῖ σημεῖο προόδου, ἀνεξάρτητα ἀπὸ δυσμενεῖς ἐπιδράσεις στὸ δημογραφικὸ πρόβλημα, ὅτι στὴν Δύση ὁ θεσμὸς τῆς οἰκογένειας ἐν γένει χάνει τὴν ἀξία του πρὸς ὄφελος τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς καὶ τῶν ‘ἀνεπίσημων’ σχέσεων. Ἀντιθέτως, εἶναι ἀποκαρδιωτικὸ ὅταν οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἀγωνιοῦν πῶς θὰ ἔχουν μιὰ παρωδία οἰκογένειας ἐκεῖ ὅπου κατ’ ἐξοχὴν θὰ περίμενε κανεὶς νὰ γίνεται σεβαστὴ καὶ συνειδητὴ ἡ ἑνότητα τῶν δύο.

Ἀπὸ τὴν Κιβωτό

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)