Ἂν ἡ ἐλευθερία εἶναι “ὅ,τι γουστάρω”, θἄλεγα πὼς ἡ ἐπέκταση τοῦ γάμου σὲ ὁμόφυλα ζευγάρια δὲν γίνεται νὰ ἀπορριφθεῖ. Ὅμως γιατί τόση τσιγκουνιά; Γιατί νὰ μὴν παντρεύονται τρεῖς ἢ δέκα ὁμόφυλοι; Καὶ ἑτερόφυλοι φυσικά. Τί ζόρι τραβάω ἂν ὁ γείτονάς μου ἔχει δέκα γυναῖκες ἢ δέκα ἄντρες ἢ καὶ δέκα γυναῖκες καὶ δέκα ἄντρες μαζί;

Ἔπειτα, πόσες μητέρες καὶ πόσους πατέρες μπορεῖ νὰ ἔχει ἕνα παιδὶ γιὰ νὰ μεγαλώσει τοὐλάχιστον τόσο φυσιολογικὰ ὅσο μεγαλώνουν κατὰ μέσο ὅρο τὰ παιδιὰ στὶς οἰκογένειες τοῦ παραδοσιακοῦ ζευγαριοῦ τοῦ ἑνὸς πατέρα καὶ τῆς μίας μητέρας; Γιὰ νὰ μὴν χαθοῦμε σὲ τεράστιους ἀριθμοὺς ποὺ ἴσως μοιάσουν ἐξωπραγματικοί: γιατί ἕνα παιδὶ μεγαλώνει φυσιολογικὰ μὲ δύο μαμάδες ἀλλὰ ὄχι μὲ τρεῖς, ἢ μὲ δύο μπαμπάδες ἀλλὰ ὄχι μὲ τρεῖς;

Ἂς προχωρήσουμε λοιπὸν στοὺς τρεῖς. Καὶ βλέπουμε γιὰ τέσσερεις… Νὰ γίνει ἡ “καλὴ” ἀρχή, νὰ προλάβουν καὶ τὰ πανεπιστήμια νὰ ἐκπονήσουν τὶς σχετικὲς μελέτες… Μὲ κριτήριο τὸ “ὅ,τι γουστάρω”, γιατί νὰ μὴν παντρεύονται καὶ συγγενεῖς, ἀκόμα καὶ πρώτου βαθμοῦ; Καὶ ἂν ἡ αἱμομιξία ἔχει βιολογικὲς συνέπειες δυσάρεστες γιὰ τὰ φυσικὰ παιδιά, ἡ υἱοθεσία θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ μόνη νόμιμη διέξοδος σὲ αἱμομικτικὰ ζευγάρια.

Ἑπομένως καὶ τὰ ἀδέλφια, ὁμόφυλα ἢ μὴ καὶ ἐξ υἱοθεσίας ἢ μή, θὰ μποροῦν νὰ παντρεύονται μεταξύ τους, καὶ ὅσα ἔχουν βιολογικὴ συγγένεια, ἀνάλογα μὲ τὸ τί ἀποφαίνεται ἡ ἐπιστήμη γιὰ τὶς βιολογικὲς συνέπειες τῆς αἱμομιξίας θὰ μποροῦν νὰ κάνουν παιδιὰ ἢ μόνο νὰ υἱοθετοῦν, καὶ ἂν εἶναι ὁμόφυλα κατ’ ἀνάγκην νὰ υἱοθετοῦν.

Ἰδοὺ λοιπὸν μερικὲς πρῶτες καὶ πιὸ ἁπλὲς συνέπειες τοῦ “ὅ,τι γουστάρω”, ποὺ δὲν βλέπω νὰ ἀπασχολοῦν τοὺς συνομιλοῦντες περὶ “ἀνοιχτότητας” καὶ λοιπῶν ἠχηρῶν, ἐπικρίνοντας τὰ “σκουριασμένα μυαλὰ” ποὺ ἐπιμένουν στὴν παραδοσιακὴ οἰκογένεια.

Ὅποιος παρακολουθεῖ τὰ ἱστορικὰ δρώμενα γνωρίζει ὅτι βρισκόμαστε στὴν ἄνοδο τῆς συνείδησης τοῦ μαζάνθρωπου, ἄξονας τῆς ὁποίας εἶναι ἀκριβῶς τὸ “ὅ,τι γουστάρω” καὶ περιορισμός της νὰ σταματάει τὸ γοῦστο σου ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει τὸ γοῦστο τοῦ ἄλλου, ἀπ’ ὅπου καὶ οἱ χαρακτηριστικὲς ἐκφράσεις, “δὲν μὲ νοιάζει τί κάνει στὸ κρεβάτι του”, κ.λπ.

Ὁ μαζάνθρωπος ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν ἱστορικὴ ἐμπειρία καὶ τὶς ἀπώτερες συνέπειες τῶν ἀποφάσεών του, εἶναι κλεισμένος στὸ ἐδῶ καὶ τώρα, στὸ ἐφήμερο καὶ στὸν ἑαυτούλη του.

Ἄραγε, γιὰ ποιό λόγο τόσες ἐποχές, τόσοι πολιτισμοί, τόσοι αἰῶνες τῆς ἴδιας τῆς δικῆς μας, “δυτικῆς”, ἱστορίας, ἐποχὲς ποὺ δὲν χαρακτηρίζονται δὰ καὶ γιὰ τὴν ἀνοησία ἢ τὴν μικρότητά τους, μᾶλλον τὸ ἀντίθετο, δὲν εἶχαν τὴν ἐξυπνάδα μας νὰ κάνουν “ὅ,τι γουστάρουν”, ἀλλὰ ἀρκέσθηκαν στὸ σχῆμα μιᾶς οἰκογένειας ποὺ ἀπέκλειε ὅσα ἐμεῖς οἱ πρωτοπόροι τῆς ἡδονῆς καὶ τῆς ἐλευθερίας ἐπινοοῦμε σήμερα;

Δὲν θὰ ἐπεκταθῶ. Δὲν θὰ ἀναφερθῶ κἂν στὸν Πλάτωνα, ποὺ ἐξηγοῦσε ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ὅσο περισσότερο ἔχει νοημοσύνη καὶ ὅσο πιὸ πραγματικὰ εἶναι ἐρωτευμένος, κοιτάει πῶς θὰ περιορίσει τὶς σεξουαλικὲς σχέσεις, ὄχι καὶ νὰ τὶς ἐπεκτείνει ἱδρύοντας νέους τύπους ζευγαρώματος! Τὰ ἀφήνω αὐτά. Τί ἀξία ἔχει ὁ Πλάτων μπροστὰ στὴν ἐξυπνάδα μας;