Ἡ γλῶσσα εἶναι ζωντανὸς ὀργανισμός, ἀλλάζει πρὸς τὸ καλύτερο ἢ τὸ χειρότερο, ἐπουλώνει τραύματα, ὑποφέρει νέα…, μὲ τὰ λεξικὰ νὰ καθρεφτίζουν γλωσσικὲς ἐποχὲς καὶ περιοχές, μόνο προσωρινὰ διεκδικῶντας ἀδιαμφισβήτητη ἐγκυρότητα καὶ πληρότητα.

Ἐπειδὴ τείνουμε νὰ χρησιμοποιοῦμε ὡς συνώνυμες δύο ἐμπρόθετες ἀναφορὲς στὴν ἀρχή, τὸ κατ’ ἀρχὴν καὶ τὸ κατ’ ἀρχάς, χρειάζεται νὰ προσεχθεῖ, μήπως ἡ γλῶσσα ἀλλάζει, χωρὶς ἡ ἀλλαγή της αὐτὴ νὰ ἔχει γίνει ἀντιληπτὴ ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη, ἢ χωρὶς νὰ ἔχει θεωρηθεῖ ὁριστική, ὁπότε ἐπιμένει στὰ λεξικὰ ἡ προηγούμενη διάκριση μολονότι εἶναι ἑτοιμόρροπη ἢ καὶ ἤδη παρωχημένη.