Μὲ τὴ γνώση τοῦ χώρου καὶ τὴν πείρα τῶν μελῶν τοῦ Ἐθνικοῦ Διαλόγου ἐκτιμήθηκε ὅτι ἡ διαμόρφωση ἑνὸς νέου τύπου γενικοῦ Λυκείου καὶ ἡ ἔμφαση στὴν ἐπίδοση τῶν μαθητῶν στὸ Λύκειο θὰ ξαναφέρει τοὺς μαθητὲς πίσω στὸ Σχολεῖο τους ἀντὶ τοῦ Φροντιστηρίου, θὰ ἀναβαθμίσει τὸν ρόλο καὶ τὴ λειτουργία τοῦ Λυκείου ἐνισχύοντας τὴ βαρύτητά του καὶ κυρίως θὰ ἀναβαθμίσει τὸν ρόλο τῶν ἐκπαιδευτικῶν τοῦ Σχολείου.

Ἡ «Τράπεζα θεμάτων» θὰ ὑποχρεώσει νὰ διδαχθεῖ ἡ προβλεπόμενη ὕλη σὲ ὅλα τὰ σχολεῖα, θὰ ἀναδείξει τυχὸν ἐλλείψεις στὸ προσωπικὸ τῶν σχολείων πρᾶγμα ποὺ θὰ ὁδηγήσει σὲ κοινωνικὴ πίεση πρὸς τὴν Πολιτεία γιὰ κατάλληλη στελέχωση τῶν σχολείων (χωρὶς ἐλλείψεις καὶ κενά), ἐνῶ παράλληλα θὰ ἐξασφαλίσει ἕνα ἐλάχιστο κοινὸ ἐπίπεδο στὴν ἐξέταση καὶ μία πιὸ ἰσορροπημένη καὶ δίκαιη ἀξιολόγηση.

Οἱ φυσικοὶ ὑποστηρικτὲς ἑνὸς τέτοιου συστήματος ἀναμένεται νὰ εἶναι ἀφενὸς οἱ ἐκπαιδευτικοὶ τῶν ὁποίων ἀναβαθμίζεται ὁ ρόλος μὲ παράλληλη ἐνίσχυση τοῦ ρόλου τοῦ σχολείου καὶ ἀφετέρου οἱ γονεῖς ποὺ θὰ μποροῦν νὰ προσβλέπουν σὲ καλύτερη ποιότητα ἐκπαίδευσης καὶ λειτουργίας τοῦ σχολείου μὲ δραστικὴ μείωση ἢ καὶ ἐξάλειψη τοῦ ρόλου τοῦ φροντιστηρίου.

Ἄρα, τὰ λεγόμενα περὶ μετατροπῆς τοῦ σχολείου σὲ ἐξεταστικὸ κέντρο, περὶ μεγάλου ποσοστοῦ ἀπόρριψης καὶ διαρροῆς τῶν μαθητῶν, περὶ αὔξησης τῆς προσφυγῆς στὰ φροντιστήρια κ.λπ., ἂν δὲν ἔχουν ἁπλὰ ἀντιπολιτευτικὰ κίνητρα, εἶναι ἐκ διαμέτρου ἀντίθετα πρὸς τὴν ἐπιδιωκόμενη ἀποκατάσταση τοῦ φυσικοῦ ρόλου τοῦ σχολείου καὶ τοῦ κύρους τῶν ἐκπαιδευτικῶν.

Παράλληλα, ἡ μείωση τῆς ὕλης καὶ ἡ ἐμβάθυνση ἀντὶ τῶν μέχρι τοῦδε ὑπερβολῶν στὴν ἔκταση τῆς ὕλης, ἡ μείωση τῶν ἐξεταζομένων μαθημάτων κ.λπ. βοηθάει σὲ μία ἄλλη θεώρηση τοῦ περιεχομένου καὶ τοῦ ρόλου τοῦ σχολείου.

Πρὸς τὴν ἴδια κατεύθυνση ἀποσκοπεῖ καὶ μία λελογισμένη αὐστηρότητα στὶς ἀπαιτήσεις τοῦ σχολείου ποὺ οἱ ἐκπαιδευτικοὶ τῆς μαχόμενης Ἐκπαίδευσης γνωρίζουν πόσο ἀναγκαία εἶναι : νὰ μὴ περνάει δηλ. ὁ μαθητὴς στὴν ἑπόμενη τάξη μὲ βαθμοὺς στὴ γλώσσα καὶ στὰ μαθηματικὰ κάτω τοῦ 10 (μέχρι σήμερα περνοῦσε μὲ 3 καὶ μὲ 4, συμψηφίζοντάς τα μὲ ἄλλα μαθήματα).

Ποιοί φοβοῦνται, λοιπόν, τὴν «Τράπεζα Θεμάτων» καὶ τὴν ὅλη ἀναβάθμιση τοῦ Νέου Λυκείου, ποὺ εἶναι καρπὸς μίας σειρᾶς προσπαθειῶν ὅλων τῶν τελευταίων ὑπουργῶν παιδείας, ἀπὸ τὴ Μαριέττα Γιαννάκου καὶ τὸν Ἄρη Σπηλιωτόπουλο μέχρι τὴν Ἄννα Διαμαντοπούλου καὶ τὸν Κωνσταντῖνο Ἀρβανιτόπουλο;

Μήπως εἶναι κάποιοι «ἐνθουσιασμένοι» ἀπὸ τὴ γενικότερη κατάσταση τῆς Παιδείας μας ἢ κάποιοι ἄλλοι βολεμένοι, ὀπαδοὶ τῆς ἥσσονος προσπαθείας, ποὺ δὲν στέργουν νὰ ἀλλάξει τίποτε ἢ καὶ κάποιοι ἄλλοι ποὺ ἀνομολόγητα ἢ μοιρολατρικὰ ἀποδέχονται τὸ σημερινὸ καθεστὼς τῆς μετάθεσης τοῦ βάρους καὶ τοῦ κύρους τῆς ἐκπαιδευτικῆς διαδικασίας ἀπὸ τὸ σχολεῖο στὸ φροντιστήριο, καθεστὼς ποὺ ἔχει ἐπηρεάσει γονεῖς καὶ μαθητές, οἱ ὁποῖοι ἀναζητοῦν «ἐκπαιδευτικὴ σωτηρία» στὸ φροντιστήριο!

Μήπως αὐτοὶ «οἱ διαφωνοῦντες» εἶναι τελικὰ ποὺ πετροβολοῦν ἀπ’ ἔξω καὶ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς ὅσους προσπαθοῦν νὰ ἀντιμετωπίσουν χρόνια καὶ ὑπαρκτὰ προβλήματα τῆς Ἐκπαίδευσής μας καὶ νὰ βροῦν ἕναν πιὸ ἀξιόπιστο, δίκαιο καὶ ἀνθρώπινο τρόπο εἰσαγωγῆς στὰ Πανεπιστήμια;

______

Ἀποσπάσματα ἀπὸ ΤΟ ΒΗΜΑ, 6 Ἰουλίου 2014