Ἐκεῖνοι ποὺ τιμοῦν μὲ τὴν προσοχή τους ὅσα γράφω, γνωρίζουν ὅτι δὲν μὲ ἀφήνει ἀδιάφορο ἡ ἀνεπάρκεια τῆς γαμήλιας Ἀκολουθίας (βλ. Στοιχεῖα, Ἀθήνα 2014, σ. 103 κ.ἑ.), ὅπως ὁ ἐπισκέπτης τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἔστειλε βιβλιάριο μὲ τίτλο, Νέα Ἐκκλησιαστικὴ Ἀκολουθία τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου, συντεθεῖσα καὶ προτεινομένη τῇ Ἐκκλησίᾳ ὑπὸ ἀνωνύμου τινὸς ἐγγάμου.

Πρόκειται γιὰ ἀπόδειξη ὅτι στὰ συνειδητὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας ὑφίσταται ζήτημα μεταρρύθμισης τοῦ γάμου ἐπιτακτικό. Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ συγγραφέας τῆς νέας Ἀκολουθίας γράφει πρὶν ἀπὸ μένα, κι ὅτι ὁ ἴδιος ἀγνοοῦσα τὴν πρότασή του — ὅμως, θὰ συνυπέγραφα τὸ κείμενό του, ὅπως πιστεύω κι αὐτὸς δὲν θὰ ἔβρισκε πολλὲς αἰτίες διαφωνίας μαζί μου, δὲν ὀφείλεται σὲ μιὰ ἀδιανόητη σύμπτωση, ἀντιθέτως: οἱ ἀδυναμίες τῆς σημερινῆς Ἀκολουθίας εἶναι μεγάλες, κεντρικὲς καὶ ὁλοφάνερες, κάθε ἄλλο ἀπὸ ἀδιόρατες λεπτομέρειες, ἂν κάποιος ἐνδιαφέρεται νὰ δεῖ, ἐννοεῖται.