“Και γιατί αφαιρούμε τα τμήματα αυτά;”, την ρώτησα με πραγματικό ενδιαφέρον- πλέον ήμουν περίεργος να ακούσω την επεξήγηση της.
“Μα, για να αναπνεύσει το οικοδομικό τετράγωνο”, με πληροφόρησε σχεδόν με απορία του στυλ “πως είναι δυνατόν να μην το καταλαβαίνεις αυτό;”
Η αλήθεια είναι πως τόσα χρόνια δεν είχα διαγνώσει ότι το εν λόγω οικοδομικό τετράγωνο έπασχε από δύσπνοια αλλά την άφησα να συνεχίσει.
“Θέλουμε οι πολίτες να μπορούν να εξερευνήσουν από μέσα τον αστικό ιστό της πόλης”, συμπλήρωσε “πιστεύουμε σε μια ανοιχτή κοινωνία”.
Δεν θέλησα να εμπλακώ σε φιλοσοφικές συζητήσεις για το κατά πόσον η “ανοιχτή κοινωνία” θα επιτυγχάνετο με αυτόν τον τρόπο. Την ρώτησα όμως κάποιες εύλογες ερωτήσεις σχετικά με το project της.
-Καταλαβαίνεις ότι στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο θα είχε τεράστιες νομικές επιπλοκές;
Ξεκίνησα με το αυτονόητο… δηλαδή ότι πως γκρεμίζεις την περιουσία κάποιου άλλου.
-Δεν ασχοληθήκαμε με αυτά τα θέματα, μου εξήγησε, η προσέγγιση μας ήταν αμιγώς αρχιτεκτονική!
Δεν μπορώ να πω πως με εξέπληξε η απάντηση της, με εξέπληξε όμως ότι δεν της το είχε επισημάνει κανένας καθηγητής της… αλλά σ’ αυτά τα “θέματα” θα αναφερθώ αργότερα.
Αποφάσισα να την ρωτήσω για “αρχιτεκτονικά” θέματα.
-Ξέρεις, της είπα, ότι τα κτήρια λειτουργούν ως ενιαίοι οργανισμοί. Αν “αφαιρέσεις” μια λωρίδα τους, μπορεί να μπατάρουν και να πέσουν;
-Έχετε δίκηο, μου απάντησε λίγο ντροπαλά, αυτό δεν το είχα σκεφθεί. Αλλά αυτά τα φροντίζουν οι πολιτικοί μηχανικοί, έτσι δεν είναι;
-Οι πολιτικοί μηχανικοί (λες και ήταν υπήκοοι μας οι φουκαράδες!), της είπα λίγο αυστηρά, θα μας δώσουν τις ακριβείς διαστάσεις και προδιαγραφές. Μπορούμε να “αφαιρέσουμε” τις λωρίδες που θέλεις αλλά πρέπει να “δέσουμε” το κτήριο με ένα σύστημα από “συνδετήριες” κολώνες και δοκούς. Το πως θα σχεδιαστεί αυτό το σύστημα είναι δική μας ευθύνη, των αρχιτεκτόνων.
Δεν μου έκανε τόσο εντύπωση ότι δεν το είχε σκεφτεί, όσο ότι και πάλι κανένας καθηγητής της δεν της το είχε υποδείξει.
Πάμε παρακάτω, σκέφτηκα καθώς έβλεπα ότι δεν υπήρχε λόγος να επιμείνω για τις κολώνες και τις δοκούς. Στο μυαλό μου έρχονταν εικόνες από κτήρια που είχαν κοπεί στη μέση μετά από βομβαρδισμούς, κτήρια που έβλεπες το εσωτερικό των δωματίων τους καθώς έλειπαν τοίχοι.
