Τον Απρίλιο του 1944,το σύνθημα έγινε «λεπίδι – λεπίδι στην αντίδραση» από τον Θεόδωρο Ζέγκο. Οι φρουροί και οι σφαγείς ήταν επιλεγμένοι από τα χειρότερα στοιχεία του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ και έσφαζαν για να βιάσουν, να κάνουν πλιάτσικο και να εξασφαλίσουν το φαγοπότι τους.
Τα θύματα της Κόκκινης Τρομοκρατίας εγκαταλείφθηκαν, και τα εγκλήματα αγνοήθηκαν, από το καλοκαίρι του 1944, στην προσπάθεια της κυβέρνησης εξωτερικού του Γεωργίου Παπανδρέου να προσεταιριστεί τους κομμουνιστές, υπό την πίεση και των Βρετανών, ώστε να μην αντιδράσει ο ΕΛΑΣ στην άφιξη της κυβέρνησης στην Αθήνα με ελάχιστα Βρετανικά στρατεύματα, και ούτε να προκαλέσει την κάθοδο των Σοβιετικών στρατιών στο Αιγαίο.
Αυτή η τακτική συνεχίσθηκε με τις Συμφωνίες της Καζέρτας και της Βάρκιζας. Η τελευταία υπεγράφη, παρά τα νέα χιλιάδες εγκλήματα των κομμουνιστών στα Δεκεμβριανά. Η Λευκή Τρομοκρατία του 1945 – 46, η οποία από αντίποινα εναντίον εγκληματιών του ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ που ήταν, με την φοβερά επιτυχημένη προπαγάνδα του ΚΚΕ, μετετράπη σε κυνήγι «αθώων» μελών του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και έθεσε τα εγκλήματα της Κόκκινης Τρομοκρατίας κάτω από το χαλί της ιστορίας.
Στη συνέχεια, ο αγώνας εναντίον των κομμουνιστών το 1946 – 49, τα νέα εγκλήματα και το Παιδομάζωμα, έθεσαν πιο πολύ στο περιθώριο τα μαζικά ειδεχθή εγκλήματα του 1943 – 44.
Από την επομένη της νίκης επί της ανταρσίας στον Γράμμο, τα πολιτικά κόμματα της δεξιάς και του κέντρου άρχισαν να πλειοδοτούν σε παραχωρήσεις στην αριστερά, η πρώτη για να την κρατά μακριά από το κέντρο και το τελευταίο για να την προσεταιρίζεται. Ήταν η περίφημη πολιτική λήθης για δήθεν καλλιέργεια εθνικής ενότητος!
Μετά ήρθε η δικτατορία και με τους απαράδεκτους διωγμούς φρονημάτων αντί πράξεων, «λεύκανε» τους εγκληματίες και έθαψε τα εγκλήματά τους. Η πλειοδοσία μεταξύ των κομμάτων, της κεντροαριστεράς (ΠΑΣΟΚ) και κεντροδεξιάς (ΝΔ) τώρα, για τις ψήφους των αριστερών, επανήλθε μετά τη μεταπολίτευση.
Το πρώτο (ΠΑΣΟΚ), το 1981 – 82 ανεγνώρισε το ΕΑΜ/ΚΚΕ ως αντιστασιακές οργανώσεις, και έδωσε τις συντάξεις και τους χαμένους βαθμούς τους σε αξιωματικούς που είχαν πολεμήσει εναντίον της κυβέρνησης και των συμμάχων από τις τάξεις του ΕΛΑΣ.
