Ὑπάρχει ἕνα πρόβλημα, ποὺ δὲν ἔχει προσεχθεῖ καὶ μᾶς ταλαιπωρεῖ στὶς Ὀρθόδοξες ἰδίως χῶρες: δὲν εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἀσκητές, καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ οἱ περισσότεροι, κι ἂν ἀκόμη συμβεῖ νὰ δοῦν τὸν Χριστὸ στὴ λεγόμενη δευτέρα παρουσία, δὲν θὰ εἶναι μαζί Του, θὰ συνεχίσουν τὸν βίο τους μὲ ἕνα κατώτερο τρόπο. Μᾶς ἀρέσει ἢ δὲν μᾶς ἀρέσει, αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότητα. Τὸ λέει ἡ ἐμπειρία μας ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ ζοῦν οἱ περισσότεροι παντοῦ καὶ πάντα, καὶ τὸ προφητεύει ἡ ἴδια ἡ Καινὴ Διαθήκη, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.
Προβάλλοντας τὸ ἰδεῶδες τοῦ ἀσκητικοῦ ἢ ἀφιερωμένου στὸν Θεὸ βίου σὰν νὰ ἦταν μιὰ καθολικὴ ὑποχρέωση, δημιουργῶ ἀφορμὴ τῆς χειρότερης ὑποκρισίας. Ὅλα τὰ ἀριστερὰ καθεστῶτα ποὺ ἔλλαμψαν μὲ τὴ διαφθορά τους, βασίζονται σὲ αὐτό, σὲ ὑψηλὰ ἰδανικά, ὅτι νὰ σκέφτομαι τὸ κέρδος μου εἶναι κακό! Πάνω ἀπ’ ὅλα ἡ ἀγάπη, ἡ ἀλληλεγγύη, καὶ λοιπά, τὰ ὁποῖα ὅμως ἀφοροῦν πράγματι ἕνα ποσοστὸ τῆς τάξεως τοῦ 5%. Οἱ ὑπόλοιποι ὑποχρεώνονται νὰ ζήσουν ὡς ἐὰν ἀκολουθοῦσαν τὶς ἀρχὲς αὐτές, καταδικάζοντας τὸ κέρδος, τὸν ἀτομικισμὸ καὶ τὰ σχετικά, τὴν ὥρα ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει ἀκριβῶς καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα τὸ κέρδος τους.
Μὴ μπορῶντας νὰ κυνηγήσουν τὸ χρῆμα δημιουργικά, ἀφοῦ τοὺς τὸ ἀπαγορεύει ἡ “ὑψηλὴ ἠθικὴ” τῆς Ἄσκησης, θὰ τὸ κυνηγήσουν ὕπουλα, ὑποκριτικά, διεφθαρμένα, βάζοντας τὸ χέρι στὴν τσέπη τῶν ἄλλων, οἱ ὁποῖοι φυσικὰ προηγουμένως θὰ πρέπει νὰ στιγματισθοῦν, ὅτι εἶναι “οἱ κακοί”, οἱ πλούσιοι, οἱ ἐπιχειρηματίες, οἱ ἀτομικιστές, κ.λπ. Τὸ χρῆμα ἔτσι ἔχει μικρὴ ζωὴ καὶ ἡ κοινωνία βυθίζεται στὴν ὑλικὴ φτώχεια, μὲ τὴν πνευματικὴ παρακμὴ νὰ ἐκτινάσσεται, τὴν πώρωση, τὸν κυνισμό, τὴν παραίτηση, τὴν ἀποθέωση τῆς ὑποκρισίας, τῆς σκληρότητας, τῆς στειρότητας καὶ τῆς ἠλιθιότητας.
