Ἔτσι οἱ ἀντίπαλοί Του Ἰουδαῖοι (στὸν Ματθαῖο) δὲν τὸν ἀποκαλοῦν ξυλουργὸ ἀλλὰ γυιὸ τοῦ ξυλουργοῦ, καὶ (μόνο στὸν Μάρκο) ξυλουργό, ἐννοῶντας καὶ πάλι ‘γυιὸ τοῦ ξυλουργοῦ,’ ὅπως ἐξηγεῖ ὁ Αὐγουστῖνος, εἴτε προϋποθέτοντας ἀσυζητητί, ὡς κοινωνικὴ ἀναγκαιότητα, ὅτι ὁ γυιὸς ἀσχολεῖται μὲ τὴν τέχνη τοῦ πατέρα του, καὶ οὕτως ἢ ἄλλως γιὰ νὰ μειώσουν τὴν καταγωγή Του, νὰ δείξουν ὅτι δὲν ταιριάζει μὲ τὴν Σοφία Του, ὄχι καταγράφοντας πραγματικὴ ἐπαγγελματικὴ κατάσταση, γιὰ τὴν ὁποία δὲν φαίνεται νὰ γνώριζαν τὸ παραμικρό.
Ὅμως δὲν χρειάζεται νὰ ἀρκεσθεῖ κανεὶς στὰ δεδομένα αὐτά, ἂν προσφέρεται ἄλλος τρόπος ἑρμηνείας ἀκόμη πιὸ βέβαιος. Ὄχι μόνο σύμφωνα μὲ τὶς μαρτυρίες τῶν Εὐαγγελιστῶν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν πιὸ κοινὴ λογικὴ ὁ Ἰησοῦς δὲν μποροῦσε νὰ ἔχει ἐπάγγελμα.
Ἄραγε νοεῖται ἐπαγγελματίας ὁ ὁποῖος θὰ συμβούλευε “πήγαινε πούλησε τὰ ὑπάρχοντά σου, μοίρασέ τα στοὺς φτωχούς, σήκωσε τὸν Σταυρό σου καὶ ἀκολούθα με;” Καὶ εἶναι δυνατὸ νὰ εἰπωθεῖ ὅτι ‘ἄλλαξε,’ μετάνοιωσε, ἐγκατέλειψε τὴν περιουσία Του καὶ τὴν ζωὴ τοῦ κέρδους καὶ στράφηκε στὴν ἀκτημοσύνη; Ἐλπίζω πὼς δὲν χρειάζεται νὰ ἐπιμείνω περισσότερο. Στὸ ζήτημα τοῦ ἐπαγγέλματος τοῦ Ἰησοῦ διαφαίνεται ἀκόμα μία παραμόρφωση ποὺ εἰσήγαγε στὴν χριστιανοσύνη ἡ θρησκευτικὴ νοσηρότης τοῦ δυτικοῦ καὶ ἰδίως τοῦ προτεσταντικοῦ πνεύματος.
Σελ. 12
