Δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ λέμε, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ζοῦμε. Δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ κάνουμε, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ εἴμαστε.

Ὅταν δὲν περισπᾶται ὁ νοῦς στὰ κοσμικὰ καὶ εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Θεό, τότε καὶ ἡ καλημέρα ποὺ θὰ ποῦμε, εἶναι σὰν νὰ δίνει εὐλογία.

Στὴ ζωή μας, στὴν ἀρχὴ ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ τὴν παρουσία κάποιου ἄλλου προσώπου ἀγαπητοῦ ἢ φιλικοῦ. Ὅσο προχωροῦμε, ὁ Ἕνας, ὁ Θεός, μᾶς γεμίζει μὲ τὴν Ἀγάπη καὶ τὴν Χαρά Του τόσο ὥστε κανένας νὰ μὴν χρειάζεται πιά. Ὅλα αὐτὰ τὰ κάνει στὴν ἀρχὴ ἡ ψυχὴ γιατὶ ἀκόμα δὲν ξέρει Ποιὸν ἀγαπᾶ καὶ θαρρεῖ πὼς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος…