Αλήθεια, πόσοι και πόσοι νέοι στάθηκαν ανίκανοι να βρουν το σωστό δρόμο της αγάπης, για πόσους τα σύνορα του έρωτα σταματάνε στο εύκολο, βιαστικό δόσιμο του εαυτού τους! (Οι περισσότεροι, άλλωστε, δε θα προχωρήσουν – σίγουρα – πιο πέρα από κει. ) Νιώθουν πολλοί να λυγίζουν κατω απ’ το βάρος αυτού του λάθους και πασχίζουν να κάνουν βιώσιμη και γόνιμη, με το δικό τους προσωπικό τρόπο, την κατάσταση αυτή όπου βρέθηκαν ριγμένοι. Η φύση τους τούς λέει πως τα προβλήματα του έρωτα – λιγότερο από άλλα, πού είναι το ίδιο σημαντικά – δε μπορούν να λυθούν σύμφωνα με τούτον ή εκείνον το γενικό κανόνα πού εφαρμόζεται σ’ όλες τις περιπτώσεις· νιώθουν πώς τα προβλήματα αυτά —άμεσα προβλήματα ανθρώπου προς άνθρωπο— χρειάζονται, για κάθε περίπτωση, καινούργια, ιδιαίτερη, αποκλειστικά προσωπική απάντηση. Πώς όμως αυτοί —μια και μπερδεύτηκαν πια έτσι αναμεταξύ τους πού δεν ξεχωρίζουν ό ένας απ’ τον άλλον, μια και δεν έχουν πια τίποτα Δικό τους— πώς θα μπορούσαν να βρουν μέσα τους κάποιαν έξοδο, για να ξεφύγουν απ’ την άβυσσο όπου έχει βουλιάξει ή μοναξιά τους;