[Ἀκριβῶς αὐτό. Καὶ τὸ ἀκόμα χειρότερο: ὅσο γλύφεις ἐκείνους ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐξαρτᾶσαι, τόσο περιφρονεῖς ἐκείνους ποὺ δὲν χρειάζεσαι ἢ ποὺ ἐξαρτῶνται ἀπὸ σένα, γιὰ νὰ νοιώθεις κι ἐσὺ ὅτι κάποιος εἶσαι. Κι ἔτσι, μεταξὺ χαμέρπειας καὶ περιφρόνησης, ποιός ἀκριβῶς χαρακτήρας γεννιέται;

Πότε νομίζεις ὅτι ἔχεις ἕναν ἑαυτὸ ποὺ συνεχίζει νὰ ὑπάρχει ἀτόφιος πέρα ἀπὸ τὴν ψευτιὰ ποὺ τάχα ‘ἐπιστρατεύεις’ προσωρινά; Ὁ στρατιώτης ‘καμουφλάρεται’ ἀπέναντι στὸν ἐχθρό: πόσο ἀνθρώπινος παραμένεις ὅταν ἔχεις γιὰ ἐχθρὸ τὸν διπλανό σου καὶ μὲ τὴν προσποίησή σου τοῦ ἀπαγορεύεις νὰ εἶναι ἀληθινός;]