Kάθομαι πάνω απ’ το τηλέφωνο, ν’ ακούσω μια φωνή φιλική, να πω λίγα λόγια. Ή βγαίνω στο δρόμο και μιλώ με τα κτήρια με τις ώρες… Φοβάμαι ότι έχω μαζέψει πολλές σκέψεις στο μυαλό μου και δεν έχω πού να τις ξεφορτώσω. Άστε που οι σκέψεις είναι καλές, φρέσκες. Mε τον καιρό, αν δεν τις στείλεις να συναντήσουν άλλες σκέψεις, αρχίζουν και μυρίζουν άσχημα. Kαι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από σκέψεις που έληξε η ημερομηνία τους χωρίς να βρεις άλλο μυαλό να τις αρπάξει. Σηκώνομαι το πρωί και νιώθω όλο και πιο βαρύς. Δεν ξέρω αν πρόβλεψα τα θεμέλια ν’ αντέξουν αυτές τις σκέψεις.