Πέρα ἀπὸ τὶς ἀρετὲς τῆς ἔκφρασης, τὸ χριστουγεννιάτικο διήγημα τοῦ κυρ-Ἀλέξανδρου ἀκολουθεῖ τὸ μοτίβο δικαίωση τοῦ ἀθώου / θεία δίκη τοῦ πονηροῦ. Πιὸ σημαντικὴ ὅμως εἶναι ἡ ἀντίστιξη γιορτῆς καὶ καθημερινότητας. Ἡ καθημερινότητά μας ἀποδεικνύεται καὶ στὸ διήγημα νὰ ἀκολουθεῖ τὶς δικές της ροπές, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν σταθερότητα τῆς ποιότητας καὶ τῆς ταυτότητας τῆς γιορτῆς. Ἡ δική μας πραγματικότητα εἶναι περαστική, εἰρωνικὴ καὶ θλιβερή, ἕνας κόσμος γεμάτος μικρότητες, ἀξιοθρήνητος, ποὺ σχεδὸν σὰν ἀπὸ σύμπτωση τὸν καιρὸ τῆς γιορτῆς ἔρχεται σὲ ἐπιδερμικὴ ἐπαφὴ μὲ κάτι πιὸ ὑψηλὸ καὶ ἱερό, καὶ βιαστικὰ τὸ προσπερνάει.