Ὅτι ὅμως ἡ εὐπιστία τοῦ θύματος ἀποτελεῖ βλακεία, εἶναι ἀληθινὸ μνημεῖο βλακικῆς ‘διάνοιας’ καὶ πολιτιστικῆς ὑποστάθμης. Διότι ἡ εὐπιστία ἑνὸς ἀτόμου, ὡς προϋποθέτουσα τὰ ἄλλα ἄτομα ὡς ἔντιμα εἶναι ἀσφαλῶς τὸ μέγιστο τεκμήριο τῆς πνευματικῆς του ἀνάπτυξης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ του... Ὁ τελευταῖος τῶν βλακῶν θὰ ἠδύνατο νὰ ἐξαπατήσει ἕνα Κὰντ ἢ ἕνα Μπετόβεν καὶ ὁ τελευταῖος τῶν Ἑλλήνων ἕναν Εὐρωπαῖο…
Ἡ βλακεία δὲν εἶναι μόνο νόσος, ὅπως συμβαίνει στὶς σπανιώτερες περιπτώσεις, ἀλλὰ καὶ φυσικὴ κατάσταση ὁρισμένων ἀτόμων, ὅπως συμβαίνει συχνότερα. Ὁ βλάκας μὲ τὴν ἔννοια αὐτὴ [τῆς φυσικῆς κατάστασης] μοιάζει μὲ τὸ ζῶο καὶ τὸν πρωτόγονο ἄνθρωπο, γιατὶ ἔχει εἰδικὴ ἔλλειψη δυνατότητος νὰ σχηματίζει ἀφηρημένες ἔννοιες — καὶ εἶναι γνωστὸ ὅτι ὅσο πιὸ πολιτισμένος εἶναι ὁ ἄνθρωπος τόσο περισσότερο σκέφτεται μὲ ἀφηρημένες ἔννοιες.
Σελ. 12
