Ἐν μέρει τὸ Shutter Island (Τὸ Νησὶ τῶν Καταραμένων, ὅπως κυκλοφόρησε στὰ ἑλληνικά), καταγράφει μιὰ ἀπόπειρα αὐτογνωσίας καὶ τὴν ματαίωσή της στὴν ἀνακάλυψη ὅτι τὸ κακὸ εἶναι ἀνυπολόγιστο καὶ δὲν βρίσκεται κάπου μακριά.

Σκηνοθετικὰ ὁ Σκορσέζε πετυχαίνει ἀξιοθαύμαστη συνοχή, ἀναλογίες καὶ ρυθμὸ μεγάλης δύναμης, συγκρότηση καὶ ἀνάδειξη τοῦ θέματος ποὺ ταιριάζει σὲ ταινίες ‘κλασικές’.

Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή, ὁπότε ἡ πραγματικότητα προβάλλει μέσα ἀπὸ τὸ χάος, ὣς τὴν τελευταία, τὴν ματαίωση τῆς ἐλευθερίας στὴν αὐτοκατάργησή της, ἡ ταινία κινεῖται μὲ σταθερὴ καὶ μεγάλη ἔνταση.