Ὄχι μόνο δὲν ὠφελεῖ, δὲν εἶναι κἂν δυνατὴ ἡ ἀποφυγὴ τῆς προσωπικῆς εὐθύνης, ἂν κάποιος ἐνδιαφέρεται πραγματικὰ νὰ βοηθήσει τὸν ἑαυτό του. Ἐθιμοτυπικὴ πιστότητα κατορθώνουν οἱ ἀδιάφοροι γιὰ τὰ πράγματα.
Ἐδῶ δὲν πρόκειται γιὰ εἰδίκευση, στὰ ζητήματα αὐτὰ τὸ σωστὸ ποὺ γνωρίζει παραπάνω ὁ ἄλλος, ἔχω νὰ τὸ μάθω κι ἐγὼ ὁπωσδήποτε — τὴν ἴδια τέχνη, τὴν ἴδια γνώση, τὴν ἴδια ‘εἰδίκευση’, ἀκόμη καλύτερα νὰ τὸν ξεπεράσω ἴσως, ὅσο ψηλὰ κι ἂν βρίσκεται, γιατὶ ἐδῶ δὲν εἶναι μιὰ εἰδίκευση ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο, εἶναι ἡ ἀνθρώπινη φύση. …
*
Ἡ Βίβλος εἶναι σὲ ἐντυπωσιακὸ βαθμὸ ἔργο λογοτεχνικῆς φαντασίας, ὅμως αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν μᾶς ἀφορᾶ ὡς ἱερὸ κείμενο. Ἀντὶ τυφλῆς ἀποδοχῆς ἢ ἀπόρριψης χρειάζεται νὰ ζητηθεῖ σὲ ποιὸ βαθμὸ ἡ ἔμπνευση τῶν μύθων της θὰ μποροῦσε νὰ προέρχεται ἀπὸ κάτι ἱστορικὰ πραγματικό.
Καὶ ὁ πιὸ φανατικὸς ἄθεος εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ συμφωνήσει πὼς ὁ χριστιανικὸς μῦθος, μὲ ὅλους τοὺς περιορισμοὺς καὶ τὰ προβλήματά του, χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἰδιαίτερη δύναμη, ἂν στήριξε παραδόσεις σημαντικὲς ὅσο τῶν χριστιανικῶν λαῶν.
Ἂν ἔστω γινόταν ἀποδεκτὸ ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι οὔτε κἂν ἱστορικὸ πρόσωπο καὶ πάντως ὄχι Θεός, ἡ χριστιανοσύνη θὰ ὄφειλε νὰ ἀναγνωρίσει τὴν ἀρχή της σὲ κάποιον Ἑβραῖο ποὺ ἐπινόησε ἕνα παραμύθι γιὰ τὴ γέννηση, τὴ σταύρωση καὶ ὅλα τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Ἰησοῦ, τὴ διδασκαλία Του, τὰ πάντα.
Καὶ βρέθηκαν ἄλλοι ποὺ σκέφτηκαν μὲ τὸν τρόπο τους τὴν ἴδια ψεύτικη ἱστορία, καὶ ἄλλοι ποὺ διασκεύαζαν τὰ ἔργα τῶν προηγούμενων, καὶ ὁλόκληροι πληθυσμοὶ ἔδιναν τὴ ζωή τους σὲ μιὰ ἀπάτη, ποὺ ἤδη ἄλλοι φρόντιζαν νὰ διαδίδουν θυσιάζοντας καὶ τὴ δική τους ζωή, ἐνῶ ὁλόκληρες κοινότητες Ἑλλήνων — ὣς τότε πλήρως ἀδιάφορων γιὰ ὁτιδήποτε ἑβραϊκὸ — λατρεύοντας τὸν ἐσταυρωμένο ‘βασιλιᾶ’ τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐγκαταλείποντας τὶς θρησκευτικές τους παραδόσεις ἐκτέθηκαν στοὺς πιὸ ἀνελέητους διωγμούς, θυσιάζοντας καὶ τὴ ζωὴ τῶν παιδιῶν τους γιὰ νὰ μὴν ἀρνηθοῦν τὸν Χριστό, μὲ ἀποτέλεσμα ἕνα τεράστιο πλῆθος μαρτύρων καὶ μιὰ κοσμογονικὴ ἔκρηξη, τὴν ἀλλαγὴ ὄχι ἑνὸς παρακατιανοῦ ἀλλὰ τοῦ ἴδιου τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ἀπ’ ὅπου ἄρχισε ὁ ἐκχριστιανισμὸς τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας καὶ ἡ ἵδρυση ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν πολιτισμῶν.
Σελ. 123456
