Αι παροτρύνσεις του Κορανίου προς δυναμικήν, μαχητικήν αντιμετώπισιν των “απίστων” είναι πολλαί και άμεσοι:

“Μάχεσθε μέχρις ότου αποσοβηθή αφ’ υμών ο κίνδυνος του πειρασμού, και όταν δεν υπάρχει άλλη λατρεία ειμή η του μόνου Θεού. Αν οι εχθροί θέσωσι τέρμα εις τας πράξεις αυτών, τότε ας παύσωσιν αι εχθροπραξίαι, εκτός αν πρόκειται περί ασεβών” (Η Βους, 2:189.).

“Οπόταν συναντάτε τους απίστους φονεύετε και κατασφάζετε… Εάν συνδράμητε τον Θεόν εν τη μάχη αυτού κατά των απίστων, και ο Θεός θα συνδράμη υμάς, κατευθύνων τα υμέτερα διαβήματα (Ο Μωάμεθ, 47:4-10).

“Πολεμείτε αυτούς μεχρις ου δεν θα υπάρχη πλέον πειρασμός, μέχρις ου δεν θα υπάρχη άλλη θρησκεία ή του μόνου Θεού” (Τα Λάφυρα, 8:40)…

Αι εκτός της κυριαρχίας του Ισλάμ χώραι ονομάζονται “Οίκος Πολέμου” (Dar al-Harb) και αντιδιαστέλλονται του Dar-al-lslam, του “Οίκου του Ισλάμ”. Είναι περιοχαί αγώνος – ιδιαιτέρως όπου επικρατεί ο πολυθεϊσμός, η αθεΐα, η ειδωλολατρία – έως ότου τεθούν διά της jihad υπό το κράτος της αληθούς πίστεως.

Ο χαρακτήρ του Ισλάμ υπήρξε επιθετικός· εκεί όπου η πειθώ δεν έφερε αποτέλεσμα, το ξίφος απεδεικνύετο πειστικώτερον.

Η μέσω του “ιερού πολέμου” διάδοσις της πίστεως ενεύρωσε το Ισλάμ στις περιόδους της επεκτάσεώς του. Ούτω κατώρθωσε να επιβάλει με ταχύτητα αστραπής την κυριαρχία του από των στηλών του Ηρακλέους μέχρι του Ινδού ποταμού.

Το Ισλάμ, για να επικρατήσει δεν χρειάσθηκε όπως ο Χριστιανισμός εκατομμύρια μαρτύρων των οπαδών του. Προτίμησε να τους αναζητήσει μεταξύ των οπαδών των αντιπάλων θρησκειών.

Οι εβραϊκοί και χριστιανικοί πληθυσμοί, ως κάτοχοι των Γραφών (και αναγκαίοι για την οικονομική ευμάρεια του κράτους των πολεμιστών), είχαν δικαίωμα να διατηρήσουν την θρησκεία τους καταβάλλοντες κεφαλικόν φόρον· εννοείται και το δικαίωμα τούτο υπό πολλών ηγεμόνων καταπατήθηκε επανειλημμένως.

______

Από το βιβλίο του Αναστάσιου Γιαννουλάτου, Ισλάμ, Αθήνα 1975, σ. 208 κ.ε.

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)