Εἶναι πολὺ στενὴ ἡ πύλη [ποὺ ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴ μικρότητα τοῦ ἐγὼ] καὶ μὴν ἀκοῦτε αὐτοὺς ποὺ σᾶς λένε ὅτι ὅλοι θὰ σωθοῦμε.

Ὅποιος κουράζεται γιὰ τὸν πλησίον του ἀπὸ καθαρὴ ἀγάπη, ξεκουράζεται μὲ τὴν κούραση! Αὐτὸς ποὺ ἀγαπάει τὸν ἑαυτό του καὶ τεμπελιάζει, κουράζεται [ἀκόμα καὶ] μὲ τὸ νὰ κάθεται!

Ὅσο περισσότερο ζεῖ κανεὶς τὴν κοσμικὴ ζωή, [ὄχι μόνο δὲν βρίσκει ἱκανοποίηση, ἀλλὰ] τόσο περισσότερο ἄγχος κερδίζει.

Ἡ αὐτοπεποίθηση εἶναι ἐμπόδιο στὴ Θεία Χάρη. Ὅταν ἀναθέτουμε τὰ πάντα στὸ Θεό, αὐτὸς ‘ὑποχρεώνεται’ νὰ μᾶς βοηθήσει.