“Ἐγὼ ἐπέμενα καὶ τῆς ἔλεγα ὅτι μόνον ὁ Ἅγιος Δημήτριος καὶ ὁ Ἅγιος Γεώργιος εἶναι καβαλλάρηδες. ‘Ὄχι, μοῦ ἔλεγε ἡ μητέρα μου, αὐτὸς ποὺ εἶδα ἦταν μὲ καστανὸ ἄλογο καὶ μοῦ εἶπε ὅτι εἶναι ὁ Ἅγιος Μηνᾶς. ‘Ποιός εἶσαι; τὸν ρώτησα. Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ἔχει ἄσπρο ἄλογο, ὁ Ἅγιος Δημήτριος κόκκινο, ἐσὺ ποιός εἶσαι;’ ‘Ὁ Ἅγιος Μηνᾶς εἶμαι,’ μοῦ εἶπε.”

Βλέπεις τί γίνεται ἐδῶ; Ἡ ὑπέρβαση τῆς ἀπόστασης ‘κεκοιμημένων’ καὶ ‘ζώντων,’ ἡ συνομιλία μὲ τὸν ἅγιο Μηνᾶ, φυσιολογική, καμμιὰ ἔκπληξη δὲν ἐμπνέει οὔτε ἡ θαυματουργικὴ παρέμβαση τοῦ Ἁγίου, ἀλλὰ μόνο ὅτι εἶχε ἄλογο! Κι ὅλα αὐτὰ ποὺ διαπερνοῦν τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸν πιὸ αὐτονόητο φυσιολογικὸ καὶ καθημερινὸ τρόπο, ἡ ἄμεση προσωπικὴ συμπαρεύρευση μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς Ἁγίους ἤδη τώρα, γιὰ τοὺς ἀνόητους οὔτε κἂν δὲν ὑπάρχουν…