Ηταν αυτοδίδακτος ζωγράφος, μα κάθε άλλο παρά απλοϊκός ή άτσαλος. Τον έθρεψε η αγάπη του στο Αγιον Ορος, το οποίο είχε επισκεφθεί δεκάδες φορές, η αφοσίωσή του στη Μακεδονία, την οποία γνώρισε πέτρα πέτρα όταν έγινε πλασιέ φαρμακευτικής εταιρείας, η ακλόνητη πίστη του ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία συναντώνται ο τόπος και ο χρόνος, «οι τρομακτικές αυτές διαστάσεις για το άτομο που το κάνουν να συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει θάνατος, διότι το παρελθόν είναι παρόν και το μέλλον είναι παρόν», όπως έλεγε και ο ίδιος.