Δεν ήταν μόνο οι εργοδότες των δημόσιων υπαλλήλων και εκείνοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που απασχολούνταν στους κρατικοποιημένους επιχειρηματικούς κλάδους (π.χ. σιδηρόδρομοι, ταχυδρομεία, τηλεγραφικές και τηλεφωνικές υπηρεσίες), υπήρχαν επίσης και οι «δικαιούχοι» των επιδομάτων ανεργίας, των παροχών κοινωνικής ασφάλισης, καθώς και οι αγρότες και ορισμένες άλλες ομάδες τις οποίες επιδοτούσε το κράτος άμεσα ή έμμεσα. 

Το κύριο μέλημά τους ήταν να αντλήσουν περισσότερα από τα δημόσια κονδύλια. Δεν νοιάζονταν για «ιδεώδη» θέματα όπως η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η κυριαρχία του δικαίου και η υγιής διακυβέρνηση. Ζητούσαν περισσότερα χρήματα, αυτό ήταν όλο. Κανένας υποψήφιος για το κοινοβούλιο, τις περιφέρειες, τους δήμους ή τις νομαρχίες δεν μπορούσε να διακινδυνεύσει να αντιταχθεί στις ακόρεστες ορέξεις των δημοσίων υπαλλήλων για αυξήσεις. Τα διάφορα πολιτικά κόμματα ήταν ιδιαιτέρως πρόθυμα να ξεπεράσουν το ένα το άλλο στις παροχές…