Ὅταν οἱ μετριοπαθεῖς ζητοῦν ἀπὸ τὰ ἄκρα νὰ καταδικάζουν τὴν βία ἀπ’ ὅπου κι ἂν προέρχεται, ἐνεργοῦν ἀπερίσκεπτα.

Εἶναι ἀμέσως φανερὴ ἡ ἀντίφαση ποὺ ὑπάρχει στὴν ἀπόλυτη ἀπόρριψη τῆς βίας, ἂν ἔγινε ἀποδεκτὸ ἔστω μόνο τὸ δικαίωμα τῆς αὐτοάμυνας. Ἡ κατάφαση στὶς ἔνοπλες δυνάμεις, γιὰ παράδειγμα, σημαίνει ἔμπρακτη συγκατάθεση στὴν βία, ἀκόμη καὶ ἂν καλὸ στὴν περίπτωση αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἐννοεῖται ἕνα ἀναγκαῖο κακό.

Μήπως χρειάζεται νὰ καταργηθεῖ ὁ στρατός; Αὐτὸ θὰ ἦταν παράλογο, ὅσο ἡ ἀνθρώπινη φύση παραμένει ὅπως τὴν γνωρίζουμε καὶ ὅσο συνεχίζει νὰ ἐνδιαφέρει ἡ ἐθνική, οἰκογενειακὴ καὶ προσωπικὴ ἐλευθερία. Ἂν δὲν ὑπάρχει προθυμία ὑποδούλωσης στὸν κάθε εἰσβολέα, ἡ βία εἶναι ἀναγκαία ἔστω ὡς ἁπλὴ δυνατότητα.

Κάθε κοινωνία ἔχει τὶς ἀξίες της καὶ καθένας λιγώτερο ἢ περισσότερο δημιουργικὰ συμμετέχει στὶς κοινωνικὲς ἀξίες, ἀκόμη καὶ ὅταν νομίζει πὼς αὐτὲς εἶναι θεόδοτες ἢ ἀντανακλοῦν, ἔστω μὲ πολλὲς ἀτέλειες, ὑποτιθέμενους νόμους τῆς ἱστορίας κλπ.

Ἔστω πὼς ὑφίσταται θεολογικὴ ἢ φυσικὴ ἢ ἱστορικὴ τάξη, ὅπου ἔχουν τὴν ἀρχή τους δυνητικὰ ἢ πραγματικὰ ἀξίες ἀπόλυτου κύρους. Καὶ πάλι, ἀτομικὰ ἢ ὁμαδικὰ ἢ κοινωνικὰ οἱ ἀξίες αὐτὲς εἶναι δυνατὸ νὰ ἀγνοηθοῦν. Ἂν ὑποχρέωναν, δὲν θὰ ὑπῆρχε παρὰ μόνο μία θρησκεία καὶ μόνο μία ἀντίληψη γιὰ τὴν φύση τοῦ κόσμου καὶ τῆς ἱστορίας.

Ἡ ἀπόρριψη, περιφρόνηση ἢ ἀποδοχὴ ἀκόμα καὶ ἀπόλυτων ἀξιῶν εἶναι μιὰ δυνατότητα καὶ ὡς τέτοια μεταφέρει ἀμέσως τὶς ἴδιες τὶς ὑπερβασιακὲς ἀξίες στὴν κοινωνικὴ τάξη, ὅπου καθίστανται κοινωνικὲς ὅσο ἀκριβῶς ἂν δὲν ἦταν δυνατὴ καμμία θεολογική, ἱστορικὴ ἢ φυσική, ἀπόλυτη δικαίωσή τους.

Ἡ σημασία τῆς βίας ὑπάγεται στὴν δική μας ἀπόφαση ἀλλὰ ἡ ἐπίγνωση τῆς ἐλευθερίας αὐτῆς ἀναδύεται στὸν λεγόμενο δυτικὸ πολιτισμό, ὅπου ὅλα τίθενται ὑπὸ διερώτηση καὶ ἀμφισβήτηση.

Ἰδίως ὅσοι τείνουν νὰ ψέγουν τὴν ‘Δύση’, μὲ κριτήρια μάλιστα ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν δυτικὸ πολιτισμὸ (προτάγματα δικαιοσύνης, ἰσότητας, κλπ), ἂς μὴν ὑποτιμοῦν ὅτι μόνο στὸ πλαίσιο αὐτὸ ποὺ περιφρονοῦν, δηλαδὴ στὶς πολιτεῖες ποὺ διαμορφώνονται σὲ διάφορους βαθμοὺς ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ καὶ χριστιανικὴ πνευματικότητα, ἔχουν δικαίωμα γιὰ μιὰ ἐπίκριση ποὺ σὲ μή-δυτικὲς κοινωνίες θὰ τοὺς ἔθετε ἀμέσως ὑπὸ διωγμό.

Συζητῶντας ἂν ὑπάρχει καλὴ βία δὲν προσπαθοῦμε νὰ διατυπώσουμε ‘ἀντικειμενικὲς’ καθολικὲς ἀλήθειες, ἀλλὰ μόνο νὰ μὴν παρασυρόμαστε σὲ ἀντιφάσεις καὶ σοφίσματα, ἀφαιρῶντας ἀπὸ τὴν συζήτηση τὴν δυνατότητα γιὰ νόημα καὶ καταλήγοντας στὴν χυδαιότητα καὶ τὸν τυχοδιωκτισμό.

Ἡ ἀποδοχὴ ἢ ἀπόρριψη τῆς βίας δὲν εἶναι αὐτονόητη, χρειάζεται νὰ εἶναι κατανοητὸ μὲ ποιὰ κριτήρια καὶ σὲ ποιὸ θεωρητικὸ πλαίσιο ἔχει διαμορφωθεῖ. Πέρα ἀπὸ τὸ παράδειγμα τῆς ἐθνικῆς αὐτοάμυνας, στὸ ὁποῖο ἡ συμφωνία ὅλων εἶναι σχετικὰ πιὸ ἄνετη, μήπως μποροῦν νὰ γίνουν ἀποδεκτὰ καὶ πιὸ περιθωριακὰ εἴδη βίας, ἡ τρομοκρατία, ἡ βία ὑποτιθέμενων ‘ἀντιεξουσιαστικῶν’ ὀργανώσεων, κλπ;

Ἐπειδὴ κάποια ὁμάδα εἶναι δυνατὸ νὰ νομίζει ὅτι κατέχει καὶ ὅτι χρειάζεται νὰ ἐπιβάλει τὴν ἀπόλυτη ἢ σχετικῶς μεγαλύτερη ἀλήθεια γιὰ τὴν ἰδανικὴ μορφὴ τοῦ κοινωνικοῦ βίου, ἢ ἴσως ἐπειδὴ εἶναι ἀρκετὰ κυνικὴ γιὰ νὰ θέλει νὰ ὑποτάξει βίαια τοὺς πάντες στὸ δικό της μικροσυμφέρον, ἡ δημοκρατία προτάσσει τὴν ἐλεύθερη βούληση τῆς πλειοψηφίας.

Ἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι καὶ οἱ περισσότεροι μποροῦν νὰ κάνουν λάθος ἢ νὰ ἄγονται ἀπὸ κατώτερες ἀποβλέψεις καὶ νὰ εἶναι ἱκανοὶ γιὰ τὸ χειρότερο, ὅμως τί θὰ ἀντικαθιστοῦσε τὸ κριτήριο τῆς πλειοψηφίας πιὸ ἀποτελεσματικά, ἀποτρέποντας τὸν ἐμφύλιο σπαραγμὸ ποὺ φέρει ἡ οἴηση ἢ τὸν κυνισμὸ ‘πεφωτισμένων’ ‘συλλογικοτήτων’;

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)