Ἡ θρησκεία στὴν Δύση ἔχει συκοφαντηθεῖ τόσο ποὺ κατάντησε ἀμφιλεγόμενη πραγματικότητα, ὅμως τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς ὅτι συζητοῦμε γιὰ τὴν θρησκεία, γιὰ τοὺς πολιτισμοὺς καὶ γιὰ ὁποιοδήποτε θέμα, χωρὶς νὰ ἀμφιβάλλουμε γιὰ τὸ ἀγαθὸ τῆς συζήτησης, ἀποδεικνύει ὅτι γιὰ μᾶς ἐπιμένει ὡς αὐτονόητη καὶ καθολικῶς ἀποδεκτὴ συνδέοντάς μας σὲ μιὰ κοινωνία ἡ ἐπιθυμία γιὰ συζήτηση, ὁ σεβασμὸς στὸ ἐπιχείρημα, ἡ πειθώ, ἑπομένως ἡ ἀναγνώριση τῆς ἐλευθερίας ὡς ζωτικοῦ χώρου τῆς ψυχῆς.

Ἡ ἀξία τῆς ἀμφισβήτησης καὶ τοῦ διαλόγου, ἡ ἀγάπη γιὰ τὴν γνώση, γιὰ τὴν ἀπόφαση καὶ γιὰ τὴν ἐλευθερία, εἶναι μιὰ ἀξία ποὺ ἀπουσιάζει ἀπὸ ὅσες κοινωνίες ἔχουν διαμορφωθεῖ ὑπὸ ἰσλαμικοὺς ὅρους.

Στὶς ἰσλαμικὲς χῶρες ἡ ἐλευθερία τῆς σκέψης καὶ τῆς συζήτησης βρίσκεται συνήθως ὑπὸ διωγμόν, καὶ ὅπου ὑπάρχει σχετικὴ ἀνοχή, πρόκειται ἀκριβῶς γιὰ ἀνοχή: ἡ συζήτηση δὲν ἀποτελεῖ ἀξία, δὲν θεμελιώνει τὶς κοινωνίες.

Ἡ κοινωνία στηρίζεται στὶς κοινὲς ἀξίες, ὄχι σὲ συγκυριακὲς συμφωνίες, ἑπομένως δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ εἰσάγονται σὲ δυτικὲς χῶρες πληθυσμοὶ ὁλόκληροι ἐχθρικοὶ γιὰ τὸν διάλογο καὶ τὴν ἐλευθερία, παρὰ μόνο ἂν ἔχουμε ἀποφασίσει ὅτι δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ κοινωνία μας ὡς κοινωνία. Ἔχουμε ἐπίγνωση τί σημαίνει αὐτό;

Συνύπαρξη γιὰ κάποιο κοινὸ σκοπὸ συσπειρώνει ἢ καὶ καθιστᾶ πιὸ φανερὴ στὸν ἑαυτό της καὶ συνειδητὴ τὴν ὕπαρξη μιᾶς κοινωνίας, ἐὰν ἤδη ὑπάρχει κοινωνία. Καὶ ἡ Εὐρώπη χρειάζεται τὸ κοινὸ ἔργο, τὸν ὁρίζοντα ποὺ ἐνεργοποιεῖ τὶς δυνάμεις, δὲν βρίσκεται ἐκεῖ ὅμως τὸ θεμέλιό της οὔτε μπορεῖ νὰ προέλθει ἀπὸ ἐκεῖ.

Μεμονωμένες περιπτώσεις Μουσουλμάνων ποὺ διώκονται ἐπειδὴ ἀγαποῦν τὴν ἐλεύθερη σκέψη, μποροῦν νὰ γίνονται ἀμέσως σεβαστές, ἡ μετανάστευση τότε εἶναι ἀποδεκτή, θὰ ἔλεγα χωρὶς ἄλλο ὅρο, ἐφόσον ἀπὸ μόνη της ἡ ἀγάπη γιὰ τὴν σκέψη ἀπειλεῖ τὸν μουσουλμάνο στὴν πατρίδα του. Αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος πρόσφυγας ποὺ πρέπει νὰ γίνεται ἀμέσως σεβαστὸς καὶ μάλιστα μὲ μιὰ ἰδιαίτερη τιμή, σὲ κάθε δυτικὴ χώρα.

Κάθε φορὰ ποὺ δεχόμαστε Μουσουλμάνους ἐπειδὴ κινδυνεύουν ὄχι γιὰ τὰ φιλελεύθερα φρονήματά τους ἀλλὰ γιὰ ὁποιοδήποτε ἄλλο λόγο, καταργοῦνται οἱ κοινωνίες μας ὡς κοινωνίες, μετατρέπονται (στὴν καλύτερη περίπτωση) σὲ ἀπρόσωπους συναγελασμοὺς κενοὺς ἀπὸ τὶς ἀξίες ποὺ συνδέουν βαθύτερα καὶ δημιουργοῦν μιὰ κοινωνία.

Ἀργὰ ἢ γρήγορα ἡ κοινότητα τῶν ἀξιῶν, αὐτὸ ποὺ οἱ Ἀρχαῖοι ἤδη γνώριζαν, ὅτι τὸ ὅμοιο συνδέεται μὲ τὸ ὅμοιο, θὰ μετατρέπει τὶς τυχάρπαστες συμπαρατάξεις σὲ σταθερὲς συγκρούσεις, ἐκτὸς ἂν ὁ ἄνθρωπος ἀποβάλει τὸν βαθύτερο ψυχισμό του, κάτι ποὺ δὲν εἶναι οὔτε ἐφικτὸ οὔτε ἐπιθυμητό.

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)