«Ο σκοπός ορισμένων λέξεων της Νέας Ομιλίας … ήταν όχι τόσο να εκφράσει έννοιες, όσο να τις καταστρέψει». Και αυτό, για «να κάνουν την ομιλία ανεξάρτητη από τη σκέψη», έτσι ώστε να «βγαίνει από το λαρύγγι, χωρίς καμιά συμμετοχή του εγκεφάλου», έγραφε ο Όργουελ για τη «Νέα Ομιλία».

Είναι το ίδιο ακριβώς που αργότερα, περιγράφοντας ο Καστοριάδης την σοβιετική διάλεκτο, προσδιόρισε το «ερείπωμα της γλώσσας», ως αναγκαία συνθήκη για την δημιουργία της πρώτης παβλοφικής κοινωνίας, που επιχειρήθηκε στην πρώην ΕΣΣΔ.

Βεβαίως, όταν αδειάσει η γλώσσα από κάθε νόημα, παύει πια να υπηρετεί την σκέψη, αφού πλέον οι λέξεις δεν σημαίνουν τίποτε. Μπορούν όμως να επιτελέσουν μιαν άλλη λειτουργία. Να προκαλούν, ως απλοί ήχοι, συναισθηματικές αντιδράσεις ή οργανικές «εκκρίσεις», όπως τα παβλοφικά σήματα. ‘Ετσι η γλώσσα εκπίπτει, από όργανο σκέψης, σε εργαλείο τεχνητής πρόκλησης αντανακλαστικών. Τρέπεται δηλαδή σε «παβλοφική γλώσσα».

Αυτήν ακριβώς τη διάβρωση της γλώσσας επιχειρεί συνεχώς, με ανατριχιαστική μάλιστα επιτυχία, ο ΣΥΡΙΖΑ, «σκοτώνοντας» το νόημα των λέξεων. Όχι βεβαίως όλων των λέξεων. Αλλά μόνον όσων σχετίζονται με την πολιτική. Και αυτό μας παραπλάνησε. Διότι οι λέξεις π.χ. που αναφέρονται σε αντικείμενα, παρέμειναν ανέπαφες.

Έτσι, όταν λέει κανείς πορτοκάλι, συνεχίζει και επί ΣΥΡΙΖΑ να εννοεί πορτοκάλι, όταν λέει «να ένα μήλο», συνεχίζει να εννοεί «να ένα μήλο» και πάει λέγοντας. Όταν όμως λέει «ΝΑΙ» ή «ΟΧΙ» και αυτό σχετίζεται με την πολιτική, μπορεί να μην εννοεί ούτε ναι, ούτε όχι, αλλά κάτι άλλο, που δεν είναι ούτε ναι, ούτε όχι!

Με «όπλο» λοιπόν την καταστροφή της ίδιας της γλώσσας, πέτυχαν τερατουργήματα. Αρκεί η κατανόηση ενός και μόνον εγχειρήματός τους, για να «διαυγασθεί» η μορφή και το βάθος του επικοινωνιακού τέρατος:

Προκήρυξαν δημοψήφισμα, με ζεύγος φαινομενικά αντίθετων επιλογών (ΝΑΙ και ΟΧΙ). Σε τι όμως Ναι και σε τι Όχι; Σε τίποτε! Διότι η απάντηση ήταν στο κενό, αφού ακόμη και η πρόταση των εταίρων, επί της οποίας δήθεν απαντούσαμε, είχε αποσυρθεί. Άρα, δεν υπήρχε αντικείμενο του ερωτήματος!

Με άλλα λόγια, το ΝΑΙ δεν ήταν ΝΑΙ και το ΟΧΙ δεν ήταν ΟΧΙ. Ούτε όμως και τα αντίθετά τους, όπως αφελώς τους προσάπτουμε! Γι’ αυτό και είναι λάθος η μομφή ότι έτρεψαν το ΟΧΙ σε ΝΑΙ, δεδομένου ότι είχε καταργηθεί η διαφορά μεταξύ ΝΑΙ και ΟΧΙ, λόγω απουσίας αντικειμένου! Αφού λοιπόν δεν υπήρχε πραγματικό ερώτημα, τότε τι ήταν το ΝΑΙ και τι ήταν το ΟΧΙ;

Παβλοφικά σήματα, για πρόκληση αποκλειστικά συναισθηματικών αντιδράσεων! Έτσι ώστε, με τη νέα «παυλοφική γλώσσα», να οριστούν ποιοι είναι οι «δικοί» μας και ποιοι οι «εχθροί». Δηλαδή, να διαχωριστούν οι «Έλληνες» από τους «προδότες».

Είναι αυτό που απέδωσε με τον πρωτογονισμό του, ο γνωστός – και κατά πολλούς κρυπτοχρυσαυγίτης – υπουργός: «Το ΟΧΙ θέλει Έλληνες, το ΝΑΙ θέλει προδότες, καιρός να ξεχωρίζουνε, τ’ αγρίμια από τις κότες».

Με την επικοινωνιακή αυτή πανουργία, καταργήθηκαν όλα τα ενοχλητικά ζεύγη αντίθετων εννοιών και έγιναν μία έννοια. Έτσι, τα πιο αντίθετα μεταξύ τους πράγματα, κατήντησαν να σημαίνουν ένα και το αυτό. Κάτι σαν σε όνειρο. Όπου μπορεί κανείς να είναι και φίδι και άνθρωπος και γυναίκα και άντρας και νέος και γέρος κ.ο.κ.