Η μεγαλύτερη δυσκολία του δυτικού μυαλού είναι να παραδεχθεί ότι οι ισλαμικές επιθέσεις από την 11/9 και δώθε είναι μέρος ενός γενικευμένου θρησκευτικού πολέμου και όχι μεμονωμένες ενέργειες κάποιων “τρελών”.

Η ισλαμική επίθεση, μολονότι όχι απλώς χτυπάει την πόρτα μας, αλλά την έχει μισοσπάσει, δεν αγγίζει τον μέσο πολίτη ο οποίος θεωρεί ότι βρίσκεται στο απυρόβλητο κι ο τρόπος με τον οποίο ζει είναι αδιαμφισβήτητος, κάτι σαν τους νόμους του Νεύτωνα…

Το καίριο ερώτημα είναι: ποιοι είναι οι φανατικοί; Ποιοι είναι έτοιμοι να ζωστούν εκρηκτικά ή να ορμήσουν με μαχαίρι στον γείτονα όπως γίνεται εδώ και 6 μήνες στην λεγόμενη “Ιντιφάντα των μαχαιριών” στο Ισραήλ και έχει κοστίσει τη ζωή 33 ανύποπτων πολιτών μεταξύ των οποίων 4 ξένοι; Ποιοι επίσης είναι πρόθυμοι να παρέχουν βοήθεια και κάλυψη στους τζιχαντιστές; Προφανώς δεν είναι όλοι οι Μουσουλμάνοι.

Να δεχθώ ότι πρόκειται για μια μειοψηφία. Μια μικρή μειοψηφία, έστω. Όμως, σε απόλυτους αριθμούς είναι ήδη πάρα πολλοί. Έχω αναφερθεί εδώ στα ανατριχιαστικά μεγάλα ποσοστά νέων βρετανών μουσουλμάνων μεταναστών δεύτερης γενιάς που πιστεύουν ότι οι αποστάτες πρέπει να θανατώνονται και στα εφιαλτικά ποσοστά μιας μεγάλης πανευρωπαϊκής έρευνας που αποκαλύπτει ότι οι περισσότεροι ευρωπαίοι μουσουλμάνοι θέλουν οι εντολές του Κορανίου να αντικαταστήσουν τη νομοθεσία του κράτους στο οποίο ζουν.

Κι επειδή η καταγραφή της μεγάλης εικόνας σού δίνει την ψευδαίσθηση ότι εσύ δεν είσαι στο κάδρο, ας προσπαθήσουμε να εστιάσουμε στον φανατικό της διπλανής πόρτας, ο οποίος ενδεχομένως μέχρι τώρα να είναι φιλήσυχος και φαινομενικά μετριοπαθής.

Επιτρέψτε μου μια παρένθεση που την θεωρώ αναγκαία. Ένας μισαλλόδοξος εκτελεστής των αντιπάλων του δεν βγαίνει από το μαιευτήριο έτσι. Ούτε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του ουρλιάζει και χτυπιέται. Ο Κουφοντίνας ήταν ένας ευαίσθητος οικολόγος κι ο Ξηρός θεοσεβούμενος αγιογράφος, πριν πιάσουν το σαρανταπεντάρι. Ευγενικούς, ήσυχους και καλομίλητους τους περιέγραψαν οι γείτονες.

Τι είναι εκείνο που κάνει κάποιον «φυσιολογικό» άνθρωπο δυνητικό δολοφόνο; Η πεποίθηση πως η ιδέα του, πολιτική, θρησκευτική ή και… φιλοσοφική είναι η απόλυτη αλήθεια και, για το καλό της ανθρωπότητας, θα πρέπει να επιβληθεί με κάθε τρόπο, ακόμα και με αυτά που… οι άλλοι αποκαλούν εγκλήματα!

Φυσικά, για τον φανατικό όχι μόνο δεν είναι εγκλήματα, αλλά αντιθέτως, είναι «ιερές» πράξεις για τις οποίες νοιώθει περήφανος, αν επιζήσει, και πιστεύει ότι θα αμειφθεί πλουσιοπάροχα (από τον θεό του, ο θρησκευόμενος ή από την ιστορία, ο αριστερός) αν σκοτωθεί.

Ξαναρωτάω λοιπόν και περιμένω μια σοβαρή απάντηση: μας ενδιαφέρει, ναι ή όχι, το γεγονός ότι δίπλα μας υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως η θρησκεία τους πρέπει να επικρατήσει, όχι με «τελική λύση» του ίδιου του θεού (όπως πιστεύουν, π.χ. οι Χριστιανοί για τη Δευτέρα Παρουσία) αλλά με εγκλήματα των πιστών, σήμερα;

Οι άνθρωποι αυτοί χωρίζονται σε δύο υποκατηγορίες: α) εκείνοι που έχουν αποφασίσει να γίνουν οι μαχητές του Αλλάχ και περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία και β) εκείνοι που ακούν τον καθοδηγητή τους ως διαμεσολαβητή μεταξύ θεού και ανθρώπων και ερμηνευτή των ιερών στίχων. Αν ο καθοδηγητής τούς πει «καθήστε ήσυχα», κάθονται. Αν τους πει «επίθεση», ορμάν.

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)