Τη μεγαλύτερη φασαρία την κάνουν κάτι γραφικές πανεπιστημιακές περσόνες που η εμπάθειά τους για οτιδήποτε δεν ελέγχεται από τον κύκλο της «προοδευτικουριάς» ενδιαφέρει όχι την πολιτική αλλά καταφανώς την ψυχιατρική. Δυστυχώς, φαίνεται ότι εκτός από αδυναμία παράθεσης επιχειρημάτων, η «διανόηση» έχει και αδυναμία κατανόησης απλών εννοιών.

Έτσι μαθαίνουμε από καθηγήτρια… φιλοσοφίας, αριστερή φιλελεύθερη (κατά δήλωσίν της) ότι είναι «ξενοφοβικός, μισαλλόδοξος, αυταρχικός, δημαγωγός με το βλέμμα στο ακροδεξιό ακροατήριο, που αναπαράγει ρατσιστικά στερεότυπα, για έλεγχο της σκέψης» όποιος εκφράζει τον αποτροπιασμό του για την εξάπλωση του τζιχαντισμού και θεωρεί αυτονόητο το ότι για να συνυπάρξουν οι άνθρωποι πρέπει να έχουν κοινές αρχές, κοινές αξίες και κοινή νομοθεσία. Ο λίβελός της ολοκληρώνεται με μια πολύ χαριτωμένη επίθεση που κάνει σε ομόσταβλό της, ή μάλλον… ομοποτάμιο, blogger που τόλμησε να ανεβάσει το άρθρο μου στο blog του! Πού να μην ήταν και φιλελεύθερη, δηλαδή…

Όμως, τα ερωτήματα παραμένουν και απαιτούν επιτακτικά πολιτικές απαντήσεις, όσο κι αν οι εργολάβοι της προστασίας των «αδυνάτων» αντιδρούν.

Ας ξεκινήσουμε από το θεμελιώδες: έχει ο φιλοξενούμενος τα ίδια δικαιώματα με τον φιλοξενούντα; Προφανώς όχι! Στο σπίτι σου έχει; Εδώ μας υποχρεώνουν να δεχθούμε να έχει περισσότερα! Αν βγάζεις δηλαδή τα παπούτσια στην είσοδο του σπιτιού σου, σου ζητάνε να ανεχθείς τον άλλον (που δεν τον κάλεσες, ήρθε με το «έτσι θέλω») να πατάει με τις λασπωμένες αρβύλες στη μοκέτα που παίζουν τα παιδιά! Είμαστε με τα καλά μας;

Το ότι όλα τα νομικά συστήματα, όλων των κρατών, έχουν θεσπίσει μια σειρά από προϋποθέσεις αλλά και πολυετείς διαδικασίες με τις οποίες κάποιος αποκτάει προοδευτικά πλήρη δικαιώματα πολίτη στη χώρα που τον φιλοξενεί αποδεικνύει περίτρανα ότι η ιδιότητα του «δόκιμου πολίτη» δεν είναι ασύμβατη με τον νομικό μας πολιτισμό.

Προφανώς, [σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ] κάθε άνθρωπος, σε όποιο μέρος της γης κι αν βρίσκεται, δικαιούται προστασίας των ατομικών του δικαιωμάτων. Περιλαμβάνεται, όμως, στα ατομικά δικαιώματα το δικαίωμα να διέπομαι από τη νομοθεσία της προτίμησής μου; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ! Το δικαίωμα να απειλώ το πολιτικό σύστημα της χώρας που με φιλοξενεί; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ! Το δικαίωμα να διοργανώνω δίκτυα μετατροπής της δυτικής δημοκρατίας σε ισλαμικό χαλιφάτο; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ!

Αν λοιπόν κάποιος επιμένει να κουβαλάει μαζί με τις αποσκευές του και αυτά τα «δικαιώματα» θα του επιτρέψουμε να γίνει από «δόκιμος πολίτης» της Ευρώπης, πλήρες μέλος της; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ! Τι σημαίνει αυτό; Απέλαση. Να το ξαναπώ να το εμπεδώσουν μερικοί: απέλαση!

Έχω κάθε δικαίωμα να μην επιτρέψω σε αυτόν που με απειλεί, να ρίξει ρίζες, να δυναμώσει και να πολλαπλασιάσει τις απειλές του. Κι αυτό δεν είναι καθόλου φοβία. Είναι βασική αρχή του δικαίου και στοιχειώδης προϋπόθεση επιβίωσης μιας κοινωνίας.

Φαίνεται ότι πράγματα που είναι αυτονόητα για έναν άνθρωπο χωρίς παρωπίδες, είναι εξαιρετικά δυσνόητα για τις «προοδευτικάντζες». Έγραψα το εξής, το οποίο θεώρησαν έγκλημα καθοσιώσεως: «Αν θες να ζήσεις μαζί μας όχι μόνο θα σέβεσαι τις αξίες μας αλλά θα τις υιοθετήσεις.». Και εξανέστησαν. Θα ελέγχεις τη σκέψη; Θα ισχύει το ίδιο και για τους Έλληνες που ζουν στα Εμιράτα; «Να μια ιδέα που οι ταλιμπάν του Αφγανιστάν ή οι μαχητές του Χαλιφάτου νομίζω ότι θα έβρισκαν απολύτως άψογη (sic)» γράφει πανεπιστημιακός σχολιαστής με… απολύτως άψογο χειρισμό του λόγου, τελειότατο θα έλεγα.

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)