Κάθε άτομο έχει το ηθικό δικαίωμα να επιδιώκει το ιδιοτελές συμφέρον του. Τα συμφέροντα των λογικών ανθρώπων δεν συγκρούονται και η επιδίωξη του αληθινού ιδιοτελούς μας συμφέροντος μας υπαγορεύει να σχετιζόμαστε με τους άλλους ανθρώπους μέσω ειρηνικών και εθελούσιων συναλλαγών

Το συμφέρον μας είναι μια αξία, την οποία επιζητούμε να αποκτήσουμε: πλούτος, ευχαρίστηση, ασφάλεια, αγάπη, αυτοεκτίμηση…

Ένας κόσμος χωρίς ζωή θα ήταν ένας κόσμος γεγονότων αλλά όχι αξιών, ένας κόσμος στον οποίο καμία κατάσταση ύπαρξης δεν θα μπορούσε να ειπωθεί πως είναι καλύτερη ή χειρότερη από οποιαδήποτε άλλη. Έτσι, το βασικό κριτήριο αξίας, με βάση το οποίο ένα άτομο πρέπει να κρίνει το τί είναι προς το συμφέρον του είναι η ζωή του: όχι απλώς η επιβίωση από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά η πλήρης ικανοποίηση των αναγκών του μέσω της διαρκούς άσκησης των ικανοτήτων του.

Η πρώτιστη ικανότητα του ανθρώπου, το πρώτιστο μέσο επιβίωσής του, είναι η ικανότητά του για λογική. Η λογική είναι εκείνη που μας επιτρέπει να ζούμε από την παραγωγή και υπερβαίνουμε με τον τρόπο αυτό το επισφαλές επίπεδο του κυνηγού και του τροφοσυλλέκτη. Η λογική είναι η βάση της γλώσσας, που μας επιτρέπει να συνεργαζόμαστε και να μεταδίδουμε γνώσεις. Η λογική είναι η βάση των κοινωνικών θεσμών που διέπονται από αφηρημένους κανόνες. Ο σκοπός της ηθικής είναι να μας παρέχει πρότυπα για να ζούμε σύμφωνα με τη λογική στην υπηρεσία των ζωών μας.

Για να ζούμε με βάση τη λογική θα πρέπει να αποδεχθούμε την ανεξαρτησία ως αρετή. Η λογική είναι μια ικανότητα των ατόμων. Όσο και αν μαθαίνουμε από τους άλλους, η πράξη της σκέψης συμβαίνει στο μυαλό κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Θα πρέπει να ξεκινήσει από τον καθένα από μας, με δική μας επιλογή και να κατευθυνθεί μέσω της δικής μας διανοητικής προσπάθειας. Η ορθολογικότητα ως εκ τούτου απαιτεί να αποδεχτούμε την ευθύνη για τη διεύθυνση και τη διατήρηση των ίδιων μας των ζωών.

Για να ζούμε με βάση τη λογική, θα πρέπει επίσης να αποδεχτούμε ως αρετή την παραγωγικότητα. Η παραγωγή είναι η πράξη της δημιουργίας αξίας. Τα ανθρώπινα όντα δεν μπορούν να ζήσουν ασφαλείς και ικανοποιητικές ζωές με το να βρίσκουν ό,τι χρειάζονται στη φύση, όπως κάνουν τα άλλα ζωικά είδη. Ούτε και μπορούν να ζήσουν σαν παράσιτα εις βάρος άλλων.

Κάποιοι επιχειρούν να επιζήσουν χρησιμοποιώντας ως μέσο την ωμή βία ή την απάτη λεηλατώντας, εξαπατώντας ή υποδουλώνοντας τους ανθρώπους που παράγουν, όμως δεν παύει να ισχύει το ότι η επιβίωσή τους καθίσταται εφικτή μόνο χάρη στα θύματά τους, μόνο από τους ανθρώπους που επιλέγουν να σκεφτούν και να παράγουν τα αγαθά τα οποία αυτοί, οι πλιατσικολόγοι, αρπάζουν. Αυτοί οι πλιατσικολόγοι είναι παράσιτα ανίκανα προς επιβίωση, που υπάρχουν καταστρέφοντας εκείνους που είναι ικανοί, εκείνους που επιδιώκουν μια πορεία δράσης που αρμόζει στον άνθρωπο.

D. Kelley, "Η Ayn Rand και ο καπιταλισμός: Η ηθική επανάσταση", Η ηθική του καπιταλισμού

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)