Ἀπὸ τὰ στοιχεῖα

Τὸ πρῶτο ποὺ εἰσφέρει ἡ παραβολὴ τῶν δέκα παρθένων, εἶναι αὐτὸ ἀκριβῶς, δέκα παρθένους. Ὁ ἀριθμὸς ὑποβάλλει πληρότητα πλήθους. Ἂν οἱ κόρες ἦσαν δύο, θὰ προέκυπτε ἡ σημασία ἠθικοῦ διλήμματος καὶ κατ’ ἀρχὴν ἀντιπαλότητας ἢ συζυγίας, ἐνῷ ἡ δεκάδα δημιουργεῖ τὴν παρουσία τοῦ πλήθους ὡς τέτοιου ἀντὶ συγκεκριμένων προσώπων, μεταξύ τους σχέσεων, κλπ, χάρη στὴν ἀφῃρημένη συνύπαρξη καὶ πέρα της ἀναδεικνύοντας τὴν ἴδια τὴν παρθενία.

Ἡ παραβολὴ ἐγκαθιστᾶ ἐν δυνάμει τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν λίγο πιὸ ἔξω ἀπὸ τὶς οἰκίες, μὲ τὰ κορίτσια νὰ ἔχουν προετοιμαστεῖ νὰ συναντήσουν τὸν ἀγαπημένο, γιὰ τὸν ὁποῖο ἀρνήθηκαν κάθε ἄλλη δυνατότητα ἀπόλυτης καὶ ἀποκλειστικῆς ἐρωτικῆς σχέσης, ὁπότε ἀνάβουν τὶς λαμπάδες, ἀφήνουν τὸ σπίτι τους καὶ παραδίδονται στὴν προσμονὴ τῆς πλέον ὁλοκληρωμένης καὶ μόνιμης ἐπαφῆς μαζί Του. Λαμπάδες στὸ κείμενο εἶναι οἱ λυχνίες, τὰ καντήλια ποὺ καῖνε λάδι.

Ἤδη στὴν ἀρχικὴ φράση, μέσα σὲ ἐλάχιστες λέξεις, χάρη ἀκριβῶς στὸ γεγονὸς ὅτι ἐπελέγη παραβολικότης ἀντὶ πραγματείας, ἡ ὁποία, σύμφωνα μὲ ὅσα ἔχουμε δεῖ, θὰ χρειαζόταν πολὺ περισσότερο χρόνο (ἂν μή τι ἄλλο) γιὰ νὰ μεταδώσει ἔστω μόνο τὸ ‘περιεχόμενο’ τῆς ἔναρξης τῆς παραβολῆς, ἔχει εἰσαχθεῖ στὴν συνείδηση ἡ σημασία μὲ τὴν ὁρμὴ ποὺ ἔχει ὁ σπόρος ὅταν πέφτει στὴν γῆ:

Τότε ὁμοιωθήσεται ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν δέκα παρθένοις, αἵτινες λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας ἑαυτῶν ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν τοῦ νυμφίου.

Ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν ἔχει ὑποδειχθεῖ ὡς συμβαῖνον τοῦ ἐδῶ βίου, ὄχι κατάσταση μακρινὴ ἀφῃρημένου παράδεισου, ἀλλὰ στοὺς οὐρανοὺς τῆς ἐρωτευμένης ὕπαρξης, ὅταν ἐγκαταλείπει κανεὶς τὴν οἰκία του, κάθε κοσμικὴ σχέση ὁποιαδήποτε καὶ τὴν στοιχειώδη ἀσφάλειά του, ὅλες τὶς ἐξαρτήσεις καὶ ὅλους τοὺς δεσμούς, ἀδημονῶντας γιὰ τὴν πληρότητα τῆς πιὸ ζωντανῆς ἱερῆς προσωπικῆς σχέσης. Ἄλλες δώδεκα φράσεις θὰ χρειαστοῦν γιὰ νὰ ὁλοκληρωθεῖ ἡ παραβολὴ ἐξηγῶντας τὴν ἀποτυχία καὶ ἀποξένωση, ἀναδεικνύοντας ἔμμεσα τὴν ἀγαθὴ περίπτωση.

Ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ νόημα ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχουν οἱ λαμπάδες, ἂν εἶναι ‘ἀλληγορικὸ’ κλπ, ἡ παραβολὴ παρουσιάζει τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν νὰ συμβαίνει στὸ σκοτάδι. Κι ἂν οἱ λαμπάδες δὲν ἀρκοῦσαν γιὰ νὰ βεβαιωθεῖ ὁ χρόνος, ὑπάρχει ἡ πληροφορία πὼς οἱ κόρες ἀποκοιμήθηκαν, καὶ πιὰ τελείως ἀναμφίβολα ἡ δήλωση ὅτι τὰ μεσάνυχτα ἀκούστηκε κραυγή — μέσης δὲ νυκτὸς κραυγὴ γέγονεν, Ἰδού ὁ νυμ­φίος

Ἡ σημασία τοῦ παράδεισου κατακλύζεται ἀπὸ τὴν Συνάντηση, κι ἂν ὑπάρχει ἀντικειμενικὸς χῶρος, ἀρ­χικὰ τοὐλάχιστον, πρὶν ἀπὸ τὴν εἴσοδο στὸν Νυμφῶνα, παραμένει βυθισμένος στὸ σκοτάδι, χωρὶς καμμία ἀπολύτως συμμετοχὴ στὰ δρώμενα. Ὁ κόσμος καὶ ὅλα τὰ πλάσματα ἀφανίζονται τὴν ὥρα τῆς εἰσόδου στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ὅταν ὁ συγκεκριμένος ἄνθρωπος ἔρχεται στὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ.

Τὸ σκοτάδι ἐξηγεῖ τὴν ἀφάνεια, δηλαδὴ ὅτι συνεχίζουν νὰ ὑπάρχουν ὅλα, ὅμως δὲν συμμετέχουν μὲ κανένα τρόπο σὲ κανένα βαθμό — ἀκριβῶς σὰν νὰ μήν ὑπῆρχαν. Ἑπομένως ἀντιστρέφεται ἡ τωρινὴ συνθήκη, ὅπου, ἐνῷ στὴν πραγματικότητα δὲν συμβαίνει ἄλλο ἀπὸ τὴν προσωπικὴ καθενὸς σχέση μαζί Του, τὰ ὄντα δὲν παύουν νὰ φαίνονται διεκδικῶντας μιὰ δική τους σημασία, συχνὰ καὶ ἀποκλειστική: ὅ,τι ἀναπτύσσεται τώρα μυστικὰ καὶ ἔμμεσα, τὴν ὥρα τῆς Συνάντησης ἀναδύεται καὶ ἐξαντλεῖ τὴν δύναμη τῆς προσοχῆς.

Ἀπὸ μόνη της ἡ παρθενία δὲν ἀρκεῖ γιὰ νὰ συμβεῖ γάμος, χρειάζεται ἐπίσης φρονιμάδα, ἀρετὴ ἄλλης τάξης — δὲν περιέχεται στὴν παρθενία, δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν παρθενία, δὲν εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ νὰ ὑπάρχει παρθενία. Εἶναι ὅμως ἀπαραίτητη γιὰ νὰ συμβεῖ γάμος.

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)