Ἂς θυμηθοῦμε τὴν δήλωση αὐτὴ τοῦ ‘ἀναρχοδεξιοῦ’ Μάνου Χατζιδάκι, μετὰ τὴν ἀθώωση τοῦ ἀστυνομικοῦ Ἀθανάσιου Μελίστα ποὺ εἶχε πυροβολήσει ἕνα δεκαπεντάχρονο σὲ διαδήλωση / ἐπίθεση ‘ἀντεξουσιαστῶν’ στὰ Ἐξάρχεια.

Ὅταν ἔχω νὰ κρίνω ἀνάμεσα σ’ ἕνα παιδὶ 15 χρόνων, ποὺ πετάει μο­λότοφ κι ἕναν τριαντάρη ἐκπαιδευμένο ἀστυνομικό, ποὺ κρατάει πι­στόλι, ἐγὼ εἶμαι μὲ τὸ μέρος τοῦ παιδιοῦ καὶ ὄχι τοῦ ἀστυνομικοῦ. Ἐκτιμῶ βαθύτατα ἕνα παιδὶ ποὺ ἐξεγείρεται καὶ βγαίνει στοὺς δρό­μους γιὰ νὰ διαμαρτυρηθεῖ, ἔστω κι ἂν ὑπερβάλλει, ἔστω καὶ ἂν κρα­τάει μολότοφ. Καὶ δὲν ἐκτιμῶ καθόλου ἕναν ἀστυνομικὸ ποὺ τὸ πυρο­βολεῖ. Ὅ,τι καὶ ἂν ἔχει γίνει, ὅπως καὶ ἂν ἔχουν τὰ πράγματα, θεωρῶ τραγικὸ λάθος τὴν ἀθώωση τοῦ ἀστυνομικοῦ. Καὶ πολὺ κακὸ μή­νυμα, ποὺ στέλνουμε στὰ νέα αὐτὰ παιδιά, τὸ ὑγιέστερο κομμάτι τῆς κοινωνίας μας, ποὺ δὲν ἔχει ἀκόμη διαφθαρεῖ, ὅπως ἐμεῖς.

Ἄραγε, ὅταν δέχονται ἐπίθεση οἱ ἀστυνομικοὶ ὀφείλουν νὰ τὸ βάζουν στὰ πόδια; Ἢ μήπως νὰ παραμένουν παθητικὰ καὶ νὰ γίνονται κινούμενοι στόχοι; Ἔπειτα, ὡς πρὸς τὴν σύγκριση τῶν ὁπλισμῶν, ὑπάρχει καμμιὰ διαφωνία ὅτι οἱ μάχες μὲ παραβατικὲς ὁμάδες δὲν εἶναι ἀθλητικὰ δρώμενα, ὅτι ἑπομένως δὲν ἐνδιαφέρει οἱ δύο πλευρὲς νὰ ἔχουν ἴσες δυνατότητες; Θὰ προσέθετα μάλιστα ὅτι ζητούμενο εἶναι ἡ συντριπτικὴ ὑπεροπλία τῶν σωμάτων ἀσφαλείας γιὰ νὰ λειτουργεῖ ἀποτρεπτικά, μήπως ἔτσι δὲν ὑπάρξει κἂν σύγκρουση. Ἐκτὸς ἂν ὁ νόμος εἶναι διακοσμητικὸς ἢ προαιρετικὸς καὶ δὲν πρέπει νὰ ἐπιβάλλεται, ὁπότε γιατί χρειάζεται νὰ συντηροῦμε τὴν ἀστυνομία; Ὅσο γιὰ τὴν ἔμφαση στὴν ἡλικία ἂς ἀναρωτηθεῖ κανείς, τί θὰ πρέπει νὰ κάνει ὁ ἀστυνομικὸς ποὺ δέχεται ἐπίθεση ἀπὸ κουκουλοφόρους γιὰ νὰ μὴν ἐπιτεθεῖ σὲ δεκαπεντάχρονο; Νὰ πλησιάσει καὶ νὰ ζητήσει ταυτότητα; Πῶς γνωρίζει ἂν τοῦ πετάει μολότοφ δεκαπεντάχρονος ἢ εἰκοσπεντάχρονος; Ὅμως τὸ πιὸ ἐνδιαφέρον βρίσκεται ἀλλοῦ. Τί σημαίνει ἡ φράση “ἐκτιμῶ βαθύτατα ἕνα παιδὶ ποὺ ἐξεγείρεται καὶ βγαίνει στοὺς δρόμους γιὰ νὰ διαμαρτυρηθεῖ”;

Ὁ λόγος τῆς διαμαρτυρίας κανονικὰ εἶναι τὸ πρῶτο ποὺ ἐνδιαφέρει τὴν ἀξιολόγηση. Θὰ ἐκτιμοῦσες τὸν νεαρὸ ποὺ διαμαρτύρεται ἐπειδὴ ἂς ποῦμε θέλει νὰ ἐκτελοῦνται οἱ ὁμοφυλόφιλοι, οἱ μουσουλμάνοι, οἱ ἀνάπηροι, κ.λπ.; Θὰ τὸν ἐκτιμοῦσες γιὰ ὁποιοδήποτε λόγο, ἁπλῶς ἐπειδὴ εἶναι δεκαπεντάχρονος καὶ διαμαρτύρεται; Γιατί θὰ τὸν ἐκτιμοῦσες ἀκόμη κι ἂν εἶχε καλὴ πρόθεση ἀλλὰ ἐσφαλμένη; Θὰ κατανοοῦσες, γιὰ παράδειγμα, ἂν μιὰ ἐπιπόλαιη ἐντύπωση περὶ δικαιοσύνης τὸν ἔκανε νὰ ζητάει γιὰ τοὺς πάντες νὰ παίρνουν τὸν ἴδιο μισθό, ἢ νὰ καταργηθοῦν τὰ σύνορα, θὰ ἔδειχνες ἴσως μιὰ συμπάθεια, ἀλλὰ γιατί θὰ τὸν ἐκτιμοῦσες καὶ βαθύτατα;

Ἔστω πὼς ἡ διαμαρτυρία εἶχε πραγματικὸ λόγο. Ἡ ρίψη μολότοφ εἶναι μιὰ ἀθῶα ὑπερβολή, ὅπως ὅταν ὑψώνουμε τὴν φωνὴ ἢ σηκωνόμαστε καὶ φεύγουμε θυμωμένοι; Ἀντιθέτως, εἶναι ὀργανωμένη δολοφονικὴ ἀπόπειρα, καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἐπιτιθέμενοι γνωρίζουν τί μπορεῖ νὰ προκαλέσουν, συνεπῶς δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ ‘μιὰ ὑπερβολή’. Ἡ δήλωση τοῦ Χατζιδάκι φανερώνει ἀποδοχή, ἔστω καὶ χωρὶς ἐπίγνωση, τῆς ἀριστερίστικης πεποίθησης ὅτι ἡ ζωή μας ἀλλάζει κυρίως στὴ διαμαρτυρία καὶ ὄχι στὴ δημιουργία, στὴν ἐχθρότητα καὶ ὄχι στὴ συνεννόηση, στὴν ἄρνηση τοῦ ἄλλου, ποὺ εἶναι πάντα ἀσυγκρίτως πιὸ εὔκολη ἀπὸ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ ἑαυτοῦ. Κι ἂν ὁ καλός μας συνθέτης δὲν συμμεριζόταν πράγματι αὐτὲς τὶς ἀπόψεις ἀλλὰ ἐκφράστηκε ἄστοχα, πάντως τὰ παιδιὰ τῶν μολότοφ, τῶν δολοφονιῶν καὶ τῶν καταστροφῶν δὲν παύει νὰ τὰ θεωρεῖ “ὑγιέστερο κομμάτι τῆς κοινωνίας μας, ποὺ δὲν ἔχει ἀκόμη διαφθαρεῖ, ὅπως ἐμεῖς”!

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)