Κυρίως με ενδιαφέρουν στο σύντομο αυτό σημείωμα όσα κακώς αποδίδονται στην αριστερά ενώ στην πραγματικότητα δεν την χαρακτηρίζουν, δηλαδή παρεξηγήσεις ή προκαταλήψεις όπως ότι η αριστερά είναι πιο δίκαιη, πιο φιλάνθρωπη, πιο ευαίσθητη, κ.λπ.

Η Δύση ως λίκνο του καπιταλισμού έγινε παγκόσμιο πρότυπο σε βαθμό που να την μιμούνται ακόμη και γιγαντιαίων διαστάσεων αρχαίοι πολιτισμοί αλλάζοντας τον εαυτό τους, όπως ο κινεζικός, ο οποίος ήδη αφαίρεσε το αριστερό πουκάμισο από την οικονομία του και κατορθώνει μια ανάπτυξη που ξαφνιάζει.

Περαιτέρω, η ‘κακή’ καπιταλιστική Δύση μαγνητίζει εκατομμύρια μετανάστες προερχόμενους ακόμη και από τους πλέον ασύμβατους πολιτισμούς του Ισλάμ! Ασφαλώς ό,τι έλκει, τουλάχιστον πρωταρχικά —ή ακόμη και αποκλειστικά, όπως στην περίπτωση των μουσουλμάνων— δεν είναι ούτε η ποίηση του Σαίξπηρ ούτε η φιλοσοφία του Κίρκεγκωρ, αλλά η ευημερία, η ευνομία, η ελευθερία.

Τα ιστορικά δεδομένα μαρτυρούν ότι όπου ανέλαβε την εξουσία η αριστερά το αποτέλεσμα ήταν αντίθετο με τις επαγγελίες — κυριάρχησε αυταρχισμός, μαρασμός και εξαθλίωση, κακοποίηση, αδικία ακόμη και ως άδικη ανισότητα — τα κομματόσκυλα πάνω απ’ όλους και τους πιο άξιους, ισοπέδωση των υπολοίπων.

(Ισότητα χωρίς να εμποδίζονται οι εξαίρετες ικανότητες και αρετές, είναι δυνατή, και πάλι όχι απολύτως, στην εκκίνηση, το οποίο κατόρθωσε και πάλι ο κακός καπιταλισμός, για παράδειγμα προσφέροντας υποτροφίες στα παιδιά ασθενέστερων οικογενειών, δίνοντάς τους ευκαιρία να σπουδάσουν στα κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου, τα οποία επίσης βρίσκονται στη κακή Δύση.)

Γιατί οι σοσιαλιστικοί ‘παράδεισοι’ δεν έγιναν ποτέ για κανέναν ελκυστικοί, ούτε καν για τους ‘προνομιούχους’ λαούς που υποτίθεται ότι πραγματοποίησαν το αταξικό όνειρο; Ακόμα περισσότερο: γιατί οι πολίτες των κόκκινων χωρών προτιμούσαν να εγκαταλείπουν τους φίλους, το σπίτι και την πόλη τους, την ίδια την γλώσσα τους, κι έφευγαν τρέχοντας από την σοσιαλιστική αλληλεγγύη, τόσο γρήγορα, ώστε οι φιλάνθρωπες αριστερές κυβερνήσεις τους αναγκάστηκαν να κλειδώνουν τα σύνορα και να φυλακίζουν τον ‘κυρίαρχο’ λαό;

Το εξαγόμενο αυτό είναι τόσο σταθερό, ένας μονότονος κανόνας χωρίς εξαιρέσεις, ώστε απορεί κανείς. Αν την ικανοποίηση του αυθεντικού βίου που υπόσχεται ο ‘καλός’ σοσιαλισμός, την προσφέρει ασυγκρίτως περισσότερο ο ‘κακός’ καπιταλισμός, γιατί απομένουν οπαδοί των αριστερίστικων ιδεολογημάτων;

Η αξία που υποτίθεται ότι ‘εμπνέει’ τους αριστερούς πάνω από κάθε άλλη, είναι η δικαιοσύνη, πρωταρχικά νοούμενη ως τερματισμός της εργασιακής εκμετάλλευσης και αλλοτρίωσης. Γι’ αυτό, και φυσικά για την απογοητευτική διαφορά της πολιτείας τους από την γη της επαγγελίας στην οποία ποτέ δεν οδήγησαν τους λαούς, τα αριστερά κινήματα και όταν κατέλαβαν την εξουσία δεν σταμάτησαν να ανακαλύπτουν εχθρούς και διαβόλους.

Ανέπτυξαν την γνωστή ρητορική απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως η πολιτική του μίσους αφορούσε τους αντίπαλους του καθεστώτος, αιτιολογώντας εκ των προτέρων την δίωξή τους με έναν πολύ απλό και συνοπτικό τρόπο: οποιοσδήποτε για οποιοδήποτε λόγο διαφωνεί με το κόμμα είναι πράκτορας του ιμπεριαλισμού και εχθρός του λαού.

Η αργκό περί «ταξικών» αντιπάλων, κ.λπ. και ο τυφλός διωγμός μέχρι εξοντώσεως ολόκληρων κατηγοριών του πληθυσμού, δεν επιστρατεύεται επειδή κατά φρικτή σύμπτωση οι αντίπαλοι του καθεστώτος δεν είναι ποτέ μεμονωμένα άτομα, ούτε από μια πιστότητα στα αριστερά θεωρήματα, που εξανεμίζεται πολύ γρήγορα και δίνει την θέση της στον κυνισμό, αλλά επειδή έτσι η ύπαρξη του κόμματος αποδίδεται σε ιστορική ανάγκη και διασφαλίζεται αντικειμενικά, μια που είναι αδύνατη η υποστήριξή της από την βούληση του λαού. Πράγματι εχθρός του κόμματος δεν είναι ούτε οι ΗΠΑ, ούτε ο καπιταλισμός, ούτε άτομα, τάξεις, επαγγέλματα και ειδικότητες, αλλά ο ίδιος ο λαός συνολικά, στον βαθμό που γυρεύει τρόπους αντίστασης ή έστω ευκαιρίες απόδρασης από την εξαθλίωση, την εξαπάτηση και την τρομοκρατία.

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)

Αρχική σελίδα


Σχόλια