Η ύπαρξη συστήματος ύδρευσης και αποχέτευσης μείωσε δραστικά τις ασθένειες, την παιδική θνησιμότητα και μαζί με τα αντιβιοτικά και την βελτίωση της διατροφής αύξησαν το προσδόκιμο ζωής, το ύψος και το βάρος.

Σήμερα στην Ελλάδα τα νοικοκυριά που δεν έχουν τουαλέτα και τρεχούμενο νερό μέσα στο σπίτι είναι ελάχιστα και αφορούν απομακρυσμένα οικήματα σε απομακρυσμένες περιοχές της χώρας.

Τη δεκαετία του ’60 συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο. Ελάχιστα από το σύνολο των οικημάτων της χώρας ήταν συνδεδεμένα σε αποχετευτικό δίκτυο ή δίκτυο ύδρευσης.

Κι όμως σύμφωνα με τα στοιχεία μιας πρόσφατης έρευνας της κοινής γνώμης το 52% των Ελλήνων θεωρεί πως το ’60 ζούσαμε καλύτερα από σήμερα.

Τούτο δεν φαίνεται άσχετο μιας γενικότερης προπαγάνδας σε όλον τον κόσμο για την αύξηση της οικονομικής ανισότητας. Δεν υπάρχει μέρα που να μην ανοίξεις ελληνικό ή ξένο μέσο ενημέρωσης και να διαβάσεις βαθυστόχαστες αναλύσεις για το 1% που κατέχει πολλαπλάσιο ποσοστό πλούτου και πόσο πιο δίκαιος θα ήταν ο κόσμος αν ο πλούτος μοιραζόταν αναλογικά κατά το ρηθέν από τον Κάρολο Μαρξ από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητες στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του.

Εν τω μεταξύ όπου στον κόσμο τον περασμένο αιώνα υπήρξαν καθεστώτα που προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια δίκαιη ουτοπία ο κόσμος λιμοκτόνησε και κάθε έννοια δημοκρατίας και ελευθερίας εξολοθρεύτηκε.

Στην Αβάνα της Κούβας π.χ. που υπάρχει ένα από τα τελευταία κομμουνιστικά καθεστώτα πολλές συνοικίες δεν διαθέτουν τρεχούμενο νερό. Σε κάθε γειτονιά υπάρχουν πλαστικές δεξαμενές στο δρόμο τις οποίες γεμίζουν οι υδροφόρες και ο κόσμος παίρνει νερό με τους κουβάδες για το σπίτι…

Η προπαγάνδα διεύρυνσης της ανισότητας βρίσκει έδαφος γιατί ποντάρει σε ένα πεδίο ανορθολογικής μνησικακίας της ανθρώπινης κατάστασης. Στο ίδιο τυφλό σημείο ποντάρουν και οι δημαγωγοί που πωλούν στους αδαείς προσδοκίες για σοσιαλιστικές ουτοπίες…

Στη σύγχρονη εποχή τις τελευταίες δεκαετίες η επιστήμη της συμπεριφορικής έχει αποδείξει με μετρήσεις την πλευρά του φθόνου και της μνησικακίας στην ανθρώπινη φύση με πειράματα που κατέγραψαν πως η πλειοψηφία των ερωτώμενων ένιωθε πιο ευτυχισμένη με εισόδημα π.χ. 10.000 Ευρώ σε μια συνοικία που οι άλλοι έπαιρναν 5.000 Ευρώ, παρά σε μια συνοικία όπου οι ίδιοι έπαιρναν 20.000 Ευρώ αλλά οι άλλοι ελάμβαναν 40.000 Ευρώ.

Είναι φανερό λοιπόν γιατί η διεύρυνση της ανισότητας “πουλάει” τόσο πολύ σε μια εποχή αχαλίνωτης ευημερίας τις τελευταίες δεκαετίες, παρά το γεγονός πως όλοι οι δείκτες καταγράφουν μείωση της φτώχειας σε όλον τον πλανήτη, κάτι που άλλωστε επιβεβαιώνουν και η αύξηση του πληθυσμού, η μείωση της παιδικής θνησιμότητας και η αύξηση του προσδόκιμου ζωής.

Ο παραλογισμός είναι ενδεικτικός στις εικόνες από όλες τις πλούσιες πόλεις της Δύσης. “Επαναστάτες” με κουκούλες, με ακριβά αθλητικά παπούτσια και μπουφάν πολεμούν για την ανατροπή του συστήματος. Ανάλογες εικόνες βλέπει κάποιος στις πορείες με καλοθρεμμένους και καλοπληρωμένους συνδικαλιστές…

__

Ἀπόσπασμα ἀπὸ ἄρθρο τοῦ Κ. Στούπα, Capital.

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)