Το γεγονός ότι το κράτος ξοδεύει το 55% των εισοδημάτων μας, για το «καλό» μας βέβαια, περιορίζει την ελευθερία μας. Είμαστε ελεύθεροι να διαχειριστούμε μόνο το 45% των εισοδημάτων μας. Ενώ οι Άγγλοι διαχειρίζονται ελεύθεροι το 58% και οι Ισραηλινοί το 60% των εισοδημάτων τους. Η ελευθερία προσδίδει δυναμισμό στην οικονομία, η λιγότερη ελευθερία μαρασμό.

Πριν από 35 χρόνια σε μια ομιλία μου είχα μιλήσει για τον θανάσιμο κίνδυνο του εθισμού. Για την ανάγκη να κρατήσουμε ζωντανές αρχές και πίστη στην ελευθερία. Αντί για αρχές πολεμάμε μόνον όταν θίγονται στενά προσωπικά μας συμφέροντα και μόνο τόσο ώστε με οποιονδήποτε τρόπο να εξασφαλίσουμε αυτό που επιδιώκουμε.

Δεν αναφέρομαι μόνο στην ευρύτερη κοινωνία, αλλά και στις διάφορες «ελίτ» που διαθέτουν μεγαλύτερη επιρροή στη διοίκηση. Το άρθρο 14 του Συντάγματος μας παρέχει την απεριόριστη άδεια να εκφράζουμε προφορικά, γραπτά και δια του Τύπου τους στοχασμούς μας. Έχετε δει κάποιον από τους σημαντικούς επιχειρηματίες, τραπεζίτες, βιομήχανους της χώρας να κάνει δημόσια μια δήλωση για οποιοδήποτε τρέχον ζήτημα; Δεν θα βρείτε κανέναν. Εκτός αν έχει θιγεί προσωπικά. Γιατί; Διότι φοβούνται το μεγάλο κράτος και τα πλοκάμια του. Είναι αυτή συμπεριφορά ελεύθερων ανθρώπων;

Τα ίδια ισχύουν για τους ακαδημαϊκούς, τους πανεπιστημιακούς, τους δικηγόρους, τους γιατρούς, τους μηχανικούς, τους συμβολαιογράφους, τους φαρμακοποιούς, τους εμπόρους και δεκάδες άλλες κατηγορίες που έχουν ειδικές ρυθμίσεις για το επάγγελμά τους και φοβούνται ότι το μεγάλο κράτος μπορεί να τους θίξει. Ραγιάδες όλοι.

Σαν να μην έφθανε η προστασία του άρθρου 14, το άρθρο 60 του Συντάγματος ενίσχυσε περαιτέρω τους βουλευτές, παρέχοντάς τους απεριόριστο δικαίωμα γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση. Αλλά και αυτοί φοβούνται να αποκλίνουν. Διότι φοβούνται το κόμμα/κράτος και τα πλοκάμια του. Η Βουλή θυμίζει Βουλή μονοκομματικού κράτους. Πότε άσκησαν κυβερνητικοί βουλευτές το δικαίωμά τους να προτείνουν νόμο; Ποτέ. Σε 43 χρόνια μεταπολίτευσης η κεντρική διοίκηση δεν φαίνεται να γίνεται πιο δημοκρατική, ακολουθώντας την εξέλιξη πολλών άλλων κρατών του πλανήτη.

Ζούμε σε ένα καθεστώς συγκέντρωσης εξουσίας και περιορισμένης ελευθερίας, που μετριέται από το υπέρμετρο μέγεθος της κρατικής δαπάνης. Στους περιορισμούς της ελευθερίας προστέθηκε πρόσφατα (προ διετίας) ο έλεγχος στην κίνηση κεφαλαίων. Capital controls. Είναι, φοβάμαι, εμφανές ότι ήδη -πολύ γρήγορα- το συνηθίσαμε και αυτό.

Καθοδηγούμενοι από ηττοπάθεια απέναντι στο μεγάλο κράτος έχουμε επιλέξει, όχι μία κατά μέτωπο μάχη αρχών, αλλά ένα αντάρτικο με στόχο μικρά ατομικά κέρδη. Στο αντάρτικο εντάσσεται η αυξανόμενη ροπή προς τη φοροδιαφυγή. Η φοροδιαφυγή που αποκτά, νομίζω για πρώτη φορά, ιδεολογική δικαιολόγηση: «Δεν θα πληρώνω εγώ για να πληρώνονται οι Καρανίκες!». Δεν πληρώνω για να συντηρείται ο δυνάστης!

Η Ελλάδα για να προκόψει πρέπει να επιστρέψει στις Ελληνίδες και στους Ελληνες τις ελευθερίες που τους στέρησε η διόγκωση του κράτους. Να τους ενδυναμώσει.

Ζητώ από την επόμενη κυβέρνηση να εκχωρήσει δικές της αρμοδιότητες, περιλαμβανομένων συγκεκριμένων φορολογικών, στην τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση. Ζητώ να σπάσει το μονοπώλιο της κεντρικής εξουσίας. Δεν χρειάζεται η κυβέρνηση να απολύσει. Η Νέα Δημοκρατία δεν θα έχει πει ψέματα. Θα απολύσει, αν χρειάζεται, η περιφέρεια και ο δήμος.

Θα αποκτήσουμε υπεύθυνους δήμους, πολίτες ενδυναμωμένους, περισσότερο συνειδητούς. Θα είμαστε περισσότερο ελεύθεροι να βρούμε τη θέση που μας αξίζει στον κόσμο.

Αρχική σελίδα


Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)