Νιώθω σαν να έχουμε μπροστά μας οι Έλληνες ένα τεράστιο βράχο που πρέπει να μετακινηθεί. Και αν σπρώξουμε όλοι μαζί μπορούμε να τον πάμε έστω ένα μέτρο παραπέρα…

Το αξιοπρόσεκτο με αυτό το βράχο είναι ότι ξέρουμε όλοι μας τι είναι. Όλοι ή τουλάχιστον σχεδόν όλοι ξέρουμε τι πάει λάθος σε αυτή τη χώρα. Το εκφράζουμε συχνά με έναν καημό, με μια βαθιά αίσθηση απογοήτευσης…

Αυτό που ζούμε δεν είναι κρίση, η κρίση είναι μια παροδική εκτροπή από την κανονικότητα. Ζούμε με αφορμή την οικονομική κρίση, την επώδυνη ενηλικίωση της χώρας. Μια Ελλάδα που πεθαίνει και μια Ελλάδα που λαχταράει να γεννηθεί. Οι κοινωνίες όταν βιώνουν ένα τέλος περνούν ακριβώς από τα ίδια στάδια με τους ανθρώπους. Άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή.

Την άρνηση τη ζήσαμε για δεκαετίες πριν από το 2010, κάποιοι τη νιώθουν ακόμα και σήμερα.  Συγκρούονται οι επιθυμίες του με την πραγματικότητα και φταίει η πραγματικότητα.

Τον θυμό τον ζήσαμε με τους αγανακτισμένους, με τις πορείες, με τα επεισόδια με τους νεκρούς, με την απίστευτη μισαλλοδοξία. Τη διαπραγμάτευση, ο Θεός να την κάνει, τη ζήσαμε και αυτή για καιρό. Και είναι το πιο κακό, αλλά και το πιο καλό που έχει κάνει η σημερινή Κυβέρνηση σε αυτή τη χώρα.

Το κακό είναι η πλήρης διάψευση των ελπίδων, των ανθρώπων που πίστεψαν ότι υπάρχει πράγματι ένας άλλος δρόμος. Πως μπορούμε να έχουμε και την πίτα και το σκύλο. Όλα τα δικαιώματα και καμία από τις ευθύνες. Το καλό είναι ακριβώς το ίδιο. Η διάψευση οδηγεί στη συνειδητοποίηση πως αυτό το βράχο δεν μπορούμε να τον προσπεράσουμε. Πρέπει οπωσδήποτε να τον μετακινήσουμε…

Οφείλουμε να ενηλικιωθούμε. Αυτό που πέθανε βασίστηκε πάνω σε λέξεις εμβληματικές. Αλλαγή, εκσυγχρονισμός, επανίδρυση, ελπίδα. Μια λέξη έλειπε. Μια βασική λέξη που μέχρι πολύ πρόσφατα δεν σκέφτηκε κανένα κόμμα εξουσίας να την κάνει βασικό σύνθημα και βασικό πρόταγμα της πολιτικής του. Η αλήθεια.

Χωρίς αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει ούτε αλλαγή, ούτε επανίδρυση, ούτε τίποτα. Και την ελπίδα που έρχεται, αν δεν πούμε την αλήθεια, θα την περιμένουμε για πάντα. Δεν έχουμε όλοι όμως, την ίδια αλήθεια. Διαφορετικές ομάδες, έχουν διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικά συμφέροντα, διαφορετική ιδεολογία, διαφορετική εικόνα του κόσμου. Αυτό είναι φυσικό και θεμιτό.

Όμως, είναι αλήθεια αδιαμφισβήτητη, πως βρισκόμαστε σήμερα στα Σπάτα και είναι Κυριακή μεσημέρι. Είναι αλήθεια πως δεν μπορείς εσαεί να ξοδεύεις περισσότερα από όσα βγάζεις. Είναι αλήθεια πως τα Πανεπιστήμιά μας, η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, δεν κινδυνεύει από την κατάργηση του ασύλου, αλλά από τις ανεξέλεγκτες ομάδες που τα χρησιμοποιούν ως ορμητήριο και τσιφλίκι τους.

Ως αλήθεια λοιπόν, εννοώ αυτό το κομμάτι της πραγματικότητας, στο οποίο μπορούμε και οφείλουμε να συμφωνήσουμε, όχι εμείς εδώ μέσα, αλλά όλοι οι Έλληνες…

Ο άνθρωπος ξέρετε, δεν είναι λογικό ον, είναι απλά ον, με ικανότητα λογικής επεξεργασίας. Σήμερα κάποιοι, ελπίζω όχι εδώ μέσα, αλλά κάπου εδώ κοντά, πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν, κάποιοι εναντιώνονται στα εμβόλια, κάποιοι πιστεύουν ότι η γη είναι επίπεδη. Και πολύ σπάνια αλλάζουν τη γνώμη τους με την παράθεση επιχειρημάτων. Αντιθέτως, οχυρώνονται πίσω από αυτή, οδηγούμενοι σε όλο και πιο παράλογες θέσεις.

Σχόλια

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή)

Αρχική σελίδα